W rozprawie przedstawiona została analiza stanów własnych hamiltonianu Heisenberga w dwóch przypadkach: (i) mie-szanie stanów o określonym spinie całkowitym podsieci w przypadku izotropowego oddziaływania wymiennego, gdy w skutek modyfikacji geometrycznych układu lub zwiększe-nia liczby spinów model podsieciowy nie może być stoso-wany oraz (ii) mieszanie stanów o określonym spinie całko-witym, gdy niezerowa anizotropia jednospinowa wyklucza spin całkowity ze zbioru dobrych liczb kwantowych. Dyskusja pierwszego przypadku poprzedzona jest omówie-niem modyfikacji geometrycznych układu czterech spinów, które nie wyprowadzają poza model podsieciowy. W przy-padku modyfikacji geometrycznych kwadratu czy rombu do trapezu lub prostokąta zaburzenia w wartości średniej całko-witych spinów podsieci jest niewielkie – nie przekracza kilku procent dla zauważalnych zmian wartości całek wymiany. W przedstawionych rozważaniach ograniczono się do figur płaskich i założono, że oddziaływanie drugich sąsiadów jest stosunkowo słabe. Analizę mieszania stanów o określonym spinie całkowitym wywołane anizotropią jednojonową przeprowadzono w kilku prostych przypadkach: para spinów oraz spiny w wierz-chołkach kwadratu czy wierzchołkach sześciokąta foremnego. Otrzymane wyniki potwierdzają hipotezę, że mieszanie sta-nów jest silniejsze dla niższych liczb spinowych. Dla M = 0 mieszanie jest szczególnie istotne i dla bardzo dużej Anizo-tropii prawdopodobieństwo zmierzenia S > 0 osiąga 40%. Należy podkreślić, że w niektórych przypadkach mieszanie to jest stosunkowo silne i niezależne od parametru anizotropii; dotyczy to w zasadzie stanów zdegenerowanych. Jednak takie przypadki dotyczą stanów o energiach pośrednich dla ustalonego parametru namagnesowania M oraz symetrii Г.
W rozprawie przedstawiona została analiza stanów własnych hamiltonianu Heisenberga w dwóch przypadkach: (i) mie-szanie stanów o określonym spinie całkowitym podsieci w przypadku izotropowego oddziaływania wymiennego, gdy w skutek modyfikacji geometrycznych układu lub zwiększe-nia liczby spinów model podsieciowy nie może być stoso-wany oraz (ii) mieszanie stanów o określonym spinie całko-witym, gdy niezerowa anizotropia jednospinowa wyklucza spin całkowity ze zbioru dobrych liczb kwantowych. Dyskusja pierwszego przypadku poprzedzona jest omówie-niem modyfikacji geometrycznych układu czterech spinów, które nie wyprowadzają poza model podsieciowy. W przy-padku modyfikacji geometrycznych kwadratu czy rombu do trapezu lub prostokąta zaburzenia w wartości średniej całko-witych spinów podsieci jest niewielkie – nie przekracza kilku procent dla zauważalnych zmian wartości całek wymiany. W przedstawionych rozważaniach ograniczono się do figur płaskich i założono, że oddziaływanie drugich sąsiadów jest stosunkowo słabe. Analizę mieszania stanów o określonym spinie całkowitym wywołane anizotropią jednojonową przeprowadzono w kilku prostych przypadkach: para spinów oraz spiny w wierz-chołkach kwadratu czy wierzchołkach sześciokąta foremnego. Otrzymane wyniki potwierdzają hipotezę, że mieszanie sta-nów jest silniejsze dla niższych liczb spinowych. Dla M = 0 mieszanie jest szczególnie istotne i dla bardzo dużej Anizo-tropii prawdopodobieństwo zmierzenia S > 0 osiąga 40%. Należy podkreślić, że w niektórych przypadkach mieszanie to jest stosunkowo silne i niezależne od parametru anizotropii; dotyczy to w zasadzie stanów zdegenerowanych. Jednak takie przypadki dotyczą stanów o energiach pośrednich dla ustalonego parametru namagnesowania M oraz symetrii Г.
Rozprawa doktorska jest poświęcona analizie pewnych własności korelacji w mechanice kwantowej oraz ogólnych teoriach probabilistycznych. Pierwsza część rozprawy dotyczy aktywacji łamania nierówności CHSH za pomocą wymiany splątania. Pokazano, że wykorzystując wiele odpowiednio dobranych stanów niełamiących nierówności CHSH można, w wyniku wykonywania wielokrotnej wymiany splątania, otrzymać stan kwantowy łamiący tę nierówność. W drugiej części rozprawy wprowadzono miary kontekstualności: wzajemną informację kontekstualności oraz względną entropię kontekstualności. Pokazano, że obie miary są sobie równoważne. Ponadto wyznaczono wartości względnej entropii kontekstualności między innymi dla następujących układów: kwadratu Peresa-Mermina, gwiazdy Mermina oraz układu Popescu-Rohrlicha. Kolejna część rozprawy dotyczy ograniczeń na ilość korelacji między wynikami pomiarów wykonywanych przez dwie osoby na współdzielonym stanie kwantowym. Zaproponowano i udowodniono dla szerokich klas stanów kwantowych nowe zasady wykluczania informacji. Pierwsza z nich ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy jedna osoba mierzy jedną obserwablę, a druga osoba mierzy jedną z dwóch obserwabli. Druga zasada ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy obie osoby mierzą po jednej z dwóch obserwabli. W ostatniej części rozprawy zbadano relacje między kodami swobodnego dostępu a układami (nie-)sygnalizującymi. Zdefiniowano układ związany z kodem swobodnego dostępu (uKSD), który wraz z wykorzystaniem dodatkowego bitu informacji funkcjonuje jak kod swobodnego dostępu. Wykazano, że niesygnalizujący uKSD jest równoważny układowi Popescu-Rohrlicha. Dodatkowo sformułowano nierówności wiążące możliwości wykorzystania tych zasobów oraz pokazano, że w niektórych przypadkach zasoby sygnalizujące mogą być mniej użyteczne niż niesygnalizujące.
Głównym obiektem badań jest jednowymiarowy izotropowy pierścień magnetyczny o (N={4,5,6,7}). W każdym z węzłów znajduje się spin ½ który może oddziaływać jedynie ze spinami z sąsiednich węzłów. Jak dobrze wiadomo rozpatrywany model jest ściśle rozwiązywalny a rozwiązania możemy otrzymać poprzez tzw. podstawienie Bethego. Formalne podobieństwo (w sensie struktury multiliniowej) do komputerów kwantowych powoduje iż magnetyk ten staje się niezwykle ciekawym obiektem z punktu widzenia kwantowego przetwarzania informacji. W niniejszej rozprawie podano dwa sposoby wyodrębnienia podukładów (węzły, struny). Analizując splątanie węzłów posłużono się dwiema znanymi z literatury miarami: współbieżność (concurrence) oraz negatywność (negativity). Otrzymane wyniki wskazują iż splątanie węzłów jest raczej sporadyczne. Analiza splątania strun wymagała rozwinięcia nowych narzędzi. Wyniki wskazują na istnienie znacznego splątania pomiędzy strunami.
Nadprzewodnictwo z ekstremalnie krótką długością koherencji (tj. z rozmiarem pary elektronowej rzędu wielkości efektywnego węzła sieci) cieszy się w ostatnich latach dużym zainteresowaniem, ponieważ może mieć duże znaczenie do opisu nadprzewodników wysokotemperaturowych (miedziany, bizmutaty, grupa pniktydków żelaza, fullereny, itp.) oraz innych klas ,,egzotycznych'' nadprzewodników (nadprzewodniki ciężkofermionowe i organiczne oraz fazy Chevrela). Celem przygotowanej pracy doktorskiej było zbadanie wpływu różnych typów oddziaływań występujących w materii skondensowanej na wzajemną stabilność nadprzewodnictwa oraz innych konkurencyjnych uporządkowań elektronowych (porządek ładunkowy, magnetyczny, jednorodne fazy mieszane) oraz na ich relacje ze stanami z separacją faz. W pracy otrzymaliśmy ścisłe wyniki w granicy dużego wymiaru przestrzennego d (lub dużej liczby koordynacyjnej) dla badanych modeli nadprzewodnika z całką przeskoku pary (podejście wariacyjne: pełne diagramy fazowe oraz charakterystyki termodynamiczne). Ponadto, uzyskane wyniki ścisłe dla d=1 i przybliżone dla różnych sieci o wymiarowości d=2 i d=3 uzupełniają rezultaty przybliżenia wariacyjnego i jakościowo są z nimi zgodne. Nasze rezultaty pokazują, że analizowane modele przewidują występowanie stanów z elektronową separacją fazową, w których pojawiają się obszary nadprzewodzące.
Niniejsza rozprawa doktorska, została poświęcona teoretycznej analizie modeli silnie skorelowanych bozonów i ich rozszerzenia na przypadek mieszanin bozonowo-fermionowych. \nGłównym celem pracy było zbadanie diagramów fazowych oraz dynamiki silnie skorelowanych układów bozonowych. W szczególności przeanalizowano wpływ geometrii sieci, efektów orbitalnych pola magnetycznego, wzajemnych oddziaływań między bozonami, temperatury oraz składnika fermionowego na podukład bozonowy w mieszaninach bozonowo-fermionowych. Ponadto w trakcie badań rozwinięto metody operatorowe i funkcjonalne, które pozwoliły na bardziej efektywną analizę korelacji międzycząstkowych i efektów temperaturowych występujących w rozważanych modelach. Na rozprawę składa się cykl sześciu artykułów i wprowadzenie w języku angielskim. \nDzięki zastosowanym metodom obliczeniowym przeprowadzono również termometrię ultra zimnych gazów atomowych. Dokonano tego za pomocą symulacji teoretycznych przedstawionych w pracy, które następnie porównano z danymi eksperymentalnymi. Wykazano, że efekty temperaturowe nie mogą być zaniedbywane w analizie ilościowej danych eksperymentalnych. \nPonadto, analizie poddano rozszerzoną wersję modelu Bose-Hubbarda, tzn. rozważono bozonowo-fermionowy model Hubbarda z oddziaływaniem rezonansowym. W rozprawie, skupiono się na wpływie członu konwertującego i oddziaływania bozonowego na stabilność fazy nadciekłej.
Przedmiotem pracy jest zbadanie możliwości konstruowania funkcji Wignera na rozmaitościach nietrywialnych topologicznie oraz zbadanie właściwości otrzymanych funkcji. Zagadnienie to jest ujęte w szerszym kontekście mechaniki kwantowej w przestrzeni fazowej. Stany koherentne, transformacja Segala-Bargmanna i funkcja Husimiego również były przedmiotem zainteresowania w tej pracy. Omówiono podstawowe narzędzia mechaniki kwantowej w przestrzeni fazowej w przypadku, gdy przestrzenią konfiguracyjną układu i jego przestrzenią fazową są rozmaitości topologicznie euklidesowe. Omówiono dwa przypadki nietrywialne: okrąg i sferę - rozmaitości o jasnym znaczeniu fizycznym, lecz o istotnie różniącej się topologii. Wiązka styczna do okręgu jest wiązką trywialną, podczas gdy wiązka styczna do sfery – nie. W przypadku okręgu przedstawiono analizę i porównanie znanych konstrukcji stanów koherentnych oraz funkcji Wignera. Przedstawiono właściwości funkcji Wignera w stanach koherentnych na okręgu. Zbadano pewne aspekty ewolucji swobodnej stanów koherentnych na okręgu. Dla sfery także przedstawiono analizę i porównanie wybranych konstrukcji stanów koherentnych. Przestawiono konstrukcję funkcji Wignera dla sfery i omówiono jej podstawowe właściwości. Zbadano podstawowe właściwości funkcji Wignera w stanach koherentnych na sferze. Omówiono podstawy statystyki kierunkowej i zastosowano jej metody do opisu stanów kwantowych na okręgu i sferze. Zbadano nieoznaczoności położenia kątowego i momentu pędu w stanach koherentnych na okręgu przy użyciu definicji wariancji obowiązującej w statystyce kierunkowej. Zbadano lokalizację średniej wewnętrznej położenia kątowego w stanach koherentnych na okręgu ewoluujących swobodnie i porównano ją z lokalizacją średniej zewnętrznej. Porównano przebieg przeskoków tych średnich. Zaproponowano ogólną metodę konstruowania funkcji Wignera na nietrywialnych rozmaitościach poprzez transformację Segala-Bargmanna, funkcję Husimiego i odwrotną transformację Gaussa-Weierstrassa. Przetestowano ją w przypadkach topologicznie trywialnych i dla okręgu.
W pracy rozwijana jest niezmiennicza procedura kwantowania klasycznych układów hamiltonowskich. Procedura ta bazuje na teorii kwantyzacji deformacyjnej, która została użyta do wprowadzenia kwantyzacji w dowolnych współrzędnych kanonicznych, jak również w sposób niezależny od układu współrzędnych. Wprowadzona została dwu-parametrowa rodzina kwantyzacji, która odtwarza większość rezultatów otrzymanych różnymi podejściami do kwantyzacji spotykanymi w literaturze. W dalszej części pracy skonstruowana została operatorowa reprezentacja dla ogólnej kwantyzacji i dowolnych współrzędnych kanonicznych. Wprowadzona została również bardzo ogólna rodzina uporządkowań operatorów położenia i pędu. Pokazane jest, że różnym kwantowaniom i współrzędnym kanonicznym odpowiadają różne porządki. Ten fakt pozwolił na konstrukcję operatorowej reprezentacji mechaniki kwantowej w spójny sposób, dla dowolnych współrzędnych kanonicznych, jak i w sposób niezależny od układu współrzędnych. Na zakończenie, używając rozwijanego formalizmu, wprowadzony został kwantowy analog klasycznych trajektorii na przestrzeni fazowej.