Głównym obiektem badań jest jednowymiarowy izotropowy pierścień magnetyczny o (N={4,5,6,7}). W każdym z węzłów znajduje się spin ½ który może oddziaływać jedynie ze spinami z sąsiednich węzłów. Jak dobrze wiadomo rozpatrywany model jest ściśle rozwiązywalny a rozwiązania możemy otrzymać poprzez tzw. podstawienie Bethego. Formalne podobieństwo (w sensie struktury multiliniowej) do komputerów kwantowych powoduje iż magnetyk ten staje się niezwykle ciekawym obiektem z punktu widzenia kwantowego przetwarzania informacji. W niniejszej rozprawie podano dwa sposoby wyodrębnienia podukładów (węzły, struny). Analizując splątanie węzłów posłużono się dwiema znanymi z literatury miarami: współbieżność (concurrence) oraz negatywność (negativity). Otrzymane wyniki wskazują iż splątanie węzłów jest raczej sporadyczne. Analiza splątania strun wymagała rozwinięcia nowych narzędzi. Wyniki wskazują na istnienie znacznego splątania pomiędzy strunami.
Głównym obiektem badań jest jednowymiarowy izotropowy pierścień magnetyczny o (N={4,5,6,7}). W każdym z węzłów znajduje się spin ½ który może oddziaływać jedynie ze spinami z sąsiednich węzłów. Jak dobrze wiadomo rozpatrywany model jest ściśle rozwiązywalny a rozwiązania możemy otrzymać poprzez tzw. podstawienie Bethego. Formalne podobieństwo (w sensie struktury multiliniowej) do komputerów kwantowych powoduje iż magnetyk ten staje się niezwykle ciekawym obiektem z punktu widzenia kwantowego przetwarzania informacji. W niniejszej rozprawie podano dwa sposoby wyodrębnienia podukładów (węzły, struny). Analizując splątanie węzłów posłużono się dwiema znanymi z literatury miarami: współbieżność (concurrence) oraz negatywność (negativity). Otrzymane wyniki wskazują iż splątanie węzłów jest raczej sporadyczne. Analiza splątania strun wymagała rozwinięcia nowych narzędzi. Wyniki wskazują na istnienie znacznego splątania pomiędzy strunami.
Obecnie uważa się, że teoria kwantów przewiduje splątanie stanów odległych obiektów, wyrażające się w tym, że wyniki pomiaru na jednym z nich natychmiast wpływają na rozkład statystyczny wyników pomiaru odpowiedniej wielkości na drugim. Kluczowe znaczenie dla uzasadnienia tego poglądu ma twierdzenie Bella. Można przypuszczać, że powodem fiaska dotychczasowych prób podważenia tego wyniku teoretycznego jest brak wystarczająco wnikliwej refleksji nad specyfiką pomiarów kwantowych, których wyniki odtworzyć miałby taki model. Przeszkodą może tu być specyficzne dla interpretacji kopenhaskiej przeświadczenie, że przed pomiarem badany obiekt nie będący w stanie własnym odpowiedniej obserwabli nie ma żadnej z własności odpowiadającej pomiarowi aktualnie. Być może należałoby powrócić do wcześniejszych wyobrażeń opartych na „mikroskopie Heisenberga” i zreinterpretować redukcję stanu jako reorientację wektora stanu. Naturalną strategią poszukiwania modelu klasycznego, który miałby odtworzyć łamiące nierówności Bella korelacje kwantowe, jest próbować złożyć je na karb wspólnej przyczyny. Decydującym założeniem twierdzenia Bella jest jednak warunek będący uszczegółowieniem jednego z warunków występujących w teorii wspólnej przyczyny Reichenbacha. Kluczem do jego podważenia może okazać się odróżnienie od determinizmu „prima facie” determinizmu naukowego, dokonane przez Poppera w kontekście zjawisk deterministycznego chaosu. Zgodnie z tą sugestią, nieodłączny od pomiaru kwantowego proces reorientacji miałby być właśnie procesem chaotycznym. Należałoby jeszcze wykazać, że redukcje stanu w eksperymentach EPR, o których mowa w twierdzeniu Bella, można zreinterpretować jako reorientacje. W pracy przedstawiony został jakościowy argument przemawiający za takim przypuszczeniem.
Rozprawa doktorska jest poświęcona analizie pewnych własności korelacji w mechanice kwantowej oraz ogólnych teoriach probabilistycznych. Pierwsza część rozprawy dotyczy aktywacji łamania nierówności CHSH za pomocą wymiany splątania. Pokazano, że wykorzystując wiele odpowiednio dobranych stanów niełamiących nierówności CHSH można, w wyniku wykonywania wielokrotnej wymiany splątania, otrzymać stan kwantowy łamiący tę nierówność. W drugiej części rozprawy wprowadzono miary kontekstualności: wzajemną informację kontekstualności oraz względną entropię kontekstualności. Pokazano, że obie miary są sobie równoważne. Ponadto wyznaczono wartości względnej entropii kontekstualności między innymi dla następujących układów: kwadratu Peresa-Mermina, gwiazdy Mermina oraz układu Popescu-Rohrlicha. Kolejna część rozprawy dotyczy ograniczeń na ilość korelacji między wynikami pomiarów wykonywanych przez dwie osoby na współdzielonym stanie kwantowym. Zaproponowano i udowodniono dla szerokich klas stanów kwantowych nowe zasady wykluczania informacji. Pierwsza z nich ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy jedna osoba mierzy jedną obserwablę, a druga osoba mierzy jedną z dwóch obserwabli. Druga zasada ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy obie osoby mierzą po jednej z dwóch obserwabli. W ostatniej części rozprawy zbadano relacje między kodami swobodnego dostępu a układami (nie-)sygnalizującymi. Zdefiniowano układ związany z kodem swobodnego dostępu (uKSD), który wraz z wykorzystaniem dodatkowego bitu informacji funkcjonuje jak kod swobodnego dostępu. Wykazano, że niesygnalizujący uKSD jest równoważny układowi Popescu-Rohrlicha. Dodatkowo sformułowano nierówności wiążące możliwości wykorzystania tych zasobów oraz pokazano, że w niektórych przypadkach zasoby sygnalizujące mogą być mniej użyteczne niż niesygnalizujące.
W rozprawie przedstawiona została analiza stanów własnych hamiltonianu Heisenberga w dwóch przypadkach: (i) mie-szanie stanów o określonym spinie całkowitym podsieci w przypadku izotropowego oddziaływania wymiennego, gdy w skutek modyfikacji geometrycznych układu lub zwiększe-nia liczby spinów model podsieciowy nie może być stoso-wany oraz (ii) mieszanie stanów o określonym spinie całko-witym, gdy niezerowa anizotropia jednospinowa wyklucza spin całkowity ze zbioru dobrych liczb kwantowych. Dyskusja pierwszego przypadku poprzedzona jest omówie-niem modyfikacji geometrycznych układu czterech spinów, które nie wyprowadzają poza model podsieciowy. W przy-padku modyfikacji geometrycznych kwadratu czy rombu do trapezu lub prostokąta zaburzenia w wartości średniej całko-witych spinów podsieci jest niewielkie – nie przekracza kilku procent dla zauważalnych zmian wartości całek wymiany. W przedstawionych rozważaniach ograniczono się do figur płaskich i założono, że oddziaływanie drugich sąsiadów jest stosunkowo słabe. Analizę mieszania stanów o określonym spinie całkowitym wywołane anizotropią jednojonową przeprowadzono w kilku prostych przypadkach: para spinów oraz spiny w wierz-chołkach kwadratu czy wierzchołkach sześciokąta foremnego. Otrzymane wyniki potwierdzają hipotezę, że mieszanie sta-nów jest silniejsze dla niższych liczb spinowych. Dla M = 0 mieszanie jest szczególnie istotne i dla bardzo dużej Anizo-tropii prawdopodobieństwo zmierzenia S > 0 osiąga 40%. Należy podkreślić, że w niektórych przypadkach mieszanie to jest stosunkowo silne i niezależne od parametru anizotropii; dotyczy to w zasadzie stanów zdegenerowanych. Jednak takie przypadki dotyczą stanów o energiach pośrednich dla ustalonego parametru namagnesowania M oraz symetrii Г.
Niniejsza rozprawa dotyczy opisu nierozróżnialności w języku kwantowej teorii informacji. Jej głównym celem było wypracowanie nowych metody i pojęć przydatnych w badaniach nad korelacjami cząstek nierozróżnialnych. Dzięki temu podejściu udało się uzyskać kilka wyników dotyczących podstaw mechaniki kwantowej. Po pierwsze, dzięki użyciu uogólnionego modelu probabilistycznego sformułowano intuicyjne zasady częściowo wyjaśniające zachowanie cząstek na multiportach. Po drugie, zaproponowano pojęcie prawdziwie wielocząstkowej nierozróżnialności oraz przedstawiono sposób jej pomiaru poprzez efekty interferencyjne. Po trzecie, wyprowadzono relacje monogamii ograniczające możliwość symulowania różnych typów nierozróżnialności przy użyciu splątania. Pokazano również, że dualne splątanie, wiązane z nierozróżnialnością cząstek, mogą być w pewnych warunkach zaobserwowane również dla cząstek rozróżnialnych. Zaproponowano również metodę pozyskiwania splątania wykorzystującą korelacje między nierozróżnialnymi cząstkami. Wszystkie powyższe wyniki przyczyniają się do badań nad nierozróżnialnością jako zasobem i mogą prowadzić do nowych zastosowań mechaniki kwantowej.
W pracy uzasadniono, ze w badaniach naukowych systemow empirycznych, zwlaszcza maszyn jak rowniez i innych urządzen energetycznych, nalezy uwzglednic istniejącą w ich eksploatacji przypadkowośc i nieprzewidywalnośc zdarzen. Nawiązano do osiągniec mechaniki kwantowej wskazując na wynikający z nich postulat, ze wielkości nazywane komplementarnymi, mają istotną wlasnośc, ktora polega na tym, ze niemozliwy jest jednoczesny i zarazem dokladny pomiar ich wartości. Wykazano, ze z mechaniki kwantowej wynika, iz przy powtarzaniu badan empirycznych, niezaleznie czy są to obserwacje, doświadczenia, czy eksperymenty, nie mozna oczekiwac takich samych wynikow, ale mozna oczekiwac tej samych czestości uzyskania poszczegolnych wynikow. Wynika z tego, ze uzyskanie konkretnego wyniku badan jest zdarzeniem losowym. W artykule zwrocono tez uwage, ze odkrycie w nauce zasady niejednoznacznej przyczynowości doprowadzilo do zakwestionowania dawnego poglądu o istnieniu determinizmu jednoznacznego (czyli jednoznacznego wynikania skutku z kazdej przyczyny) i przyjecia determinizmu wieloznacznego, czyli determinizmu wynikającego z probabilistycznych praw mechaniki kwantowej, dopuszczającej (jak wiadomo) istnienie wyboru.Uwzgledniając wspomniane dokonania mechaniki kwantowej jak tez wyniki badan empirycznych uzyskiwane w fazie eksploatacji maszyn i innych urządzen energetycznych, zaproponowano uwzglednienie w badaniach empirycznych dorobku mechaniki kwantowej.
Nadprzewodnictwo z ekstremalnie krótką długością koherencji (tj. z rozmiarem pary elektronowej rzędu wielkości efektywnego węzła sieci) cieszy się w ostatnich latach dużym zainteresowaniem, ponieważ może mieć duże znaczenie do opisu nadprzewodników wysokotemperaturowych (miedziany, bizmutaty, grupa pniktydków żelaza, fullereny, itp.) oraz innych klas ,,egzotycznych'' nadprzewodników (nadprzewodniki ciężkofermionowe i organiczne oraz fazy Chevrela). Celem przygotowanej pracy doktorskiej było zbadanie wpływu różnych typów oddziaływań występujących w materii skondensowanej na wzajemną stabilność nadprzewodnictwa oraz innych konkurencyjnych uporządkowań elektronowych (porządek ładunkowy, magnetyczny, jednorodne fazy mieszane) oraz na ich relacje ze stanami z separacją faz. W pracy otrzymaliśmy ścisłe wyniki w granicy dużego wymiaru przestrzennego d (lub dużej liczby koordynacyjnej) dla badanych modeli nadprzewodnika z całką przeskoku pary (podejście wariacyjne: pełne diagramy fazowe oraz charakterystyki termodynamiczne). Ponadto, uzyskane wyniki ścisłe dla d=1 i przybliżone dla różnych sieci o wymiarowości d=2 i d=3 uzupełniają rezultaty przybliżenia wariacyjnego i jakościowo są z nimi zgodne. Nasze rezultaty pokazują, że analizowane modele przewidują występowanie stanów z elektronową separacją fazową, w których pojawiają się obszary nadprzewodzące.