Challenges
Datasets
Workspaces
Papers
Discussions
Leaderboard
Log inSign up
Challenges
Datasets
Workspaces
Papers
Discussions
Leaderboard
Blog
Job Board
Q3AS

© 2026 Aqora Quantum S.A.S.

TermsPrivacyLegal Notice

Phase diagrams and dynamic properties of strongly correlated lattice bosons and Bose-Fermi mixtures

Adam Sajna

Published Jan 1, 2017• 0 citations
OpenAlex

Abstract

Niniejsza rozprawa doktorska, została poświęcona teoretycznej analizie modeli silnie skorelowanych bozonów i ich rozszerzenia na przypadek mieszanin bozonowo-fermionowych. \nGłównym celem pracy było zbadanie diagramów fazowych oraz dynamiki silnie skorelowanych układów bozonowych. W szczególności przeanalizowano wpływ geometrii sieci, efektów orbitalnych pola magnetycznego, wzajemnych oddziaływań między bozonami, temperatury oraz składnika fermionowego na podukład bozonowy w mieszaninach bozonowo-fermionowych. Ponadto w trakcie badań rozwinięto metody operatorowe i funkcjonalne, które pozwoliły na bardziej efektywną analizę korelacji międzycząstkowych i efektów temperaturowych występujących w rozważanych modelach. Na rozprawę składa się cykl sześciu artykułów i wprowadzenie w języku angielskim. \nDzięki zastosowanym metodom obliczeniowym przeprowadzono również termometrię ultra zimnych gazów atomowych. Dokonano tego za pomocą symulacji teoretycznych przedstawionych w pracy, które następnie porównano z danymi eksperymentalnymi. Wykazano, że efekty temperaturowe nie mogą być zaniedbywane w analizie ilościowej danych eksperymentalnych. \nPonadto, analizie poddano rozszerzoną wersję modelu Bose-Hubbarda, tzn. rozważono bozonowo-fermionowy model Hubbarda z oddziaływaniem rezonansowym. W rozprawie, skupiono się na wpływie członu konwertującego i oddziaływania bozonowego na stabilność fazy nadciekłej.

Related papers

The influence of magnetic field on the superconducting properties and the BCS-BEC crossover in systems with local fermion pairing

Cichy, Agnieszka

Głównym celem pracy doktorskiej było zbadanie wpływu pola magnetycznego Zeemana na własności nadprzewodzące i przejście BCS-BEC w układach z lokalnym parowaniem fermionów. Ewolucja układu od granicy BCS do granicy par lokalnych (BEC) została zbadana w ramach spinowo-spolaryzowanego modelu Hubbarda (AHM). Otrzymano diagramy fazowe zarówno w stanie podstawowym jak i w temperaturach.Analiza ta została także rozszerzona do przypadku spinowo zależnych całek przeskoku. Metody użyte w pracy to: przybliżenie pola średniego oraz scenariusz Kosterlitza-Thoulessa do wyznaczenia temperatur krytycznych koherencji fazowej w dwóch wymiarach. Przejście BCS-BEC było analizowane także w układzie trójwymiarowym. Temperatury krytyczne zostały wyznaczone metodą samouzgodnionej T-macierzy. Użyto także metody transformacji kanonicznej do zmapowania spinowo-spolaryzowanego modelu Hubbarda na model bozonów z twardym rdzeniem na sieci.

•Jun 22, 2012•0 citations

On properties of correlations in quantum mechanics and generalized probabilistic theories

Waldemar Kłobus

Rozprawa doktorska jest poświęcona analizie pewnych własności korelacji w mechanice kwantowej oraz ogólnych teoriach probabilistycznych. Pierwsza część rozprawy dotyczy aktywacji łamania nierówności CHSH za pomocą wymiany splątania. Pokazano, że wykorzystując wiele odpowiednio dobranych stanów niełamiących nierówności CHSH można, w wyniku wykonywania wielokrotnej wymiany splątania, otrzymać stan kwantowy łamiący tę nierówność. W drugiej części rozprawy wprowadzono miary kontekstualności: wzajemną informację kontekstualności oraz względną entropię kontekstualności. Pokazano, że obie miary są sobie równoważne. Ponadto wyznaczono wartości względnej entropii kontekstualności między innymi dla następujących układów: kwadratu Peresa-Mermina, gwiazdy Mermina oraz układu Popescu-Rohrlicha. Kolejna część rozprawy dotyczy ograniczeń na ilość korelacji między wynikami pomiarów wykonywanych przez dwie osoby na współdzielonym stanie kwantowym. Zaproponowano i udowodniono dla szerokich klas stanów kwantowych nowe zasady wykluczania informacji. Pierwsza z nich ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy jedna osoba mierzy jedną obserwablę, a druga osoba mierzy jedną z dwóch obserwabli. Druga zasada ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy obie osoby mierzą po jednej z dwóch obserwabli. W ostatniej części rozprawy zbadano relacje między kodami swobodnego dostępu a układami (nie-)sygnalizującymi. Zdefiniowano układ związany z kodem swobodnego dostępu (uKSD), który wraz z wykorzystaniem dodatkowego bitu informacji funkcjonuje jak kod swobodnego dostępu. Wykazano, że niesygnalizujący uKSD jest równoważny układowi Popescu-Rohrlicha. Dodatkowo sformułowano nierówności wiążące możliwości wykorzystania tych zasobów oraz pokazano, że w niektórych przypadkach zasoby sygnalizujące mogą być mniej użyteczne niż niesygnalizujące.

•Jul 9, 2014•0 citations

Electron orderings and their separations in the extended Hubbard models

Konrad Jerzy Kapcia

Nadprzewodnictwo z ekstremalnie krótką długością koherencji (tj. z rozmiarem pary elektronowej rzędu wielkości efektywnego węzła sieci) cieszy się w ostatnich latach dużym zainteresowaniem, ponieważ może mieć duże znaczenie do opisu nadprzewodników wysokotemperaturowych (miedziany, bizmutaty, grupa pniktydków żelaza, fullereny, itp.) oraz innych klas ,,egzotycznych'' nadprzewodników (nadprzewodniki ciężkofermionowe i organiczne oraz fazy Chevrela). Celem przygotowanej pracy doktorskiej było zbadanie wpływu różnych typów oddziaływań występujących w materii skondensowanej na wzajemną stabilność nadprzewodnictwa oraz innych konkurencyjnych uporządkowań elektronowych (porządek ładunkowy, magnetyczny, jednorodne fazy mieszane) oraz na ich relacje ze stanami z separacją faz. W pracy otrzymaliśmy ścisłe wyniki w granicy dużego wymiaru przestrzennego d (lub dużej liczby koordynacyjnej) dla badanych modeli nadprzewodnika z całką przeskoku pary (podejście wariacyjne: pełne diagramy fazowe oraz charakterystyki termodynamiczne). Ponadto, uzyskane wyniki ścisłe dla d=1 i przybliżone dla różnych sieci o wymiarowości d=2 i d=3 uzupełniają rezultaty przybliżenia wariacyjnego i jakościowo są z nimi zgodne. Nasze rezultaty pokazują, że analizowane modele przewidują występowanie stanów z elektronową separacją fazową, w których pojawiają się obszary nadprzewodzące.

•May 26, 2014•0 citations

New methods of describing indistinguishability and its connections with quantum correlations

Marcin Karczewski

Niniejsza rozprawa dotyczy opisu nierozróżnialności w języku kwantowej teorii informacji. Jej głównym celem było wypracowanie nowych metody i pojęć przydatnych w badaniach nad korelacjami cząstek nierozróżnialnych. Dzięki temu podejściu udało się uzyskać kilka wyników dotyczących podstaw mechaniki kwantowej. Po pierwsze, dzięki użyciu uogólnionego modelu probabilistycznego sformułowano intuicyjne zasady częściowo wyjaśniające zachowanie cząstek na multiportach. Po drugie, zaproponowano pojęcie prawdziwie wielocząstkowej nierozróżnialności oraz przedstawiono sposób jej pomiaru poprzez efekty interferencyjne. Po trzecie, wyprowadzono relacje monogamii ograniczające możliwość symulowania różnych typów nierozróżnialności przy użyciu splątania. Pokazano również, że dualne splątanie, wiązane z nierozróżnialnością cząstek, mogą być w pewnych warunkach zaobserwowane również dla cząstek rozróżnialnych. Zaproponowano również metodę pozyskiwania splątania wykorzystującą korelacje między nierozróżnialnymi cząstkami. Wszystkie powyższe wyniki przyczyniają się do badań nad nierozróżnialnością jako zasobem i mogą prowadzić do nowych zastosowań mechaniki kwantowej.

•Jan 1, 2019•0 citations

Topics in the Mathematical Physics of Cold Bose Gases

Jakob Yngvason

Zbiór materiałów konferencyjnych ze spotkania w Kazimierzu Dolnym, które odbyło się w dniach 22-29.06.2013 r. Organizatorami tych międzynarodowych konferencji jest Instytut Fizyki Teoretycznej UW oraz Fundacja Pro Physica. Publikacja w języku angielskim

Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego eBooks•Jan 1, 2014•3 citations

Mixing of magnetic states in a finite spin systems described by the Heisenberg model

L.A. Kaliszan

W rozprawie przedstawiona została analiza stanów własnych hamiltonianu Heisenberga w dwóch przypadkach: (i) mie-szanie stanów o określonym spinie całkowitym podsieci w przypadku izotropowego oddziaływania wymiennego, gdy w skutek modyfikacji geometrycznych układu lub zwiększe-nia liczby spinów model podsieciowy nie może być stoso-wany oraz (ii) mieszanie stanów o określonym spinie całko-witym, gdy niezerowa anizotropia jednospinowa wyklucza spin całkowity ze zbioru dobrych liczb kwantowych. Dyskusja pierwszego przypadku poprzedzona jest omówie-niem modyfikacji geometrycznych układu czterech spinów, które nie wyprowadzają poza model podsieciowy. W przy-padku modyfikacji geometrycznych kwadratu czy rombu do trapezu lub prostokąta zaburzenia w wartości średniej całko-witych spinów podsieci jest niewielkie – nie przekracza kilku procent dla zauważalnych zmian wartości całek wymiany. W przedstawionych rozważaniach ograniczono się do figur płaskich i założono, że oddziaływanie drugich sąsiadów jest stosunkowo słabe. Analizę mieszania stanów o określonym spinie całkowitym wywołane anizotropią jednojonową przeprowadzono w kilku prostych przypadkach: para spinów oraz spiny w wierz-chołkach kwadratu czy wierzchołkach sześciokąta foremnego. Otrzymane wyniki potwierdzają hipotezę, że mieszanie sta-nów jest silniejsze dla niższych liczb spinowych. Dla M = 0 mieszanie jest szczególnie istotne i dla bardzo dużej Anizo-tropii prawdopodobieństwo zmierzenia S > 0 osiąga 40%. Należy podkreślić, że w niektórych przypadkach mieszanie to jest stosunkowo silne i niezależne od parametru anizotropii; dotyczy to w zasadzie stanów zdegenerowanych. Jednak takie przypadki dotyczą stanów o energiach pośrednich dla ustalonego parametru namagnesowania M oraz symetrii Г.

•May 28, 2012•0 citations
Niniejsza rozprawa doktorska, została poświęcona teoretycznej analizie modeli silnie skorelowanych bozonów i ich rozszerzenia na przypadek mieszanin bozonowo-fermionowych. \nGłównym celem pracy było zbadanie diagramów fazowych oraz dynamiki silnie skorelowanych układów bozonowych. W szczególności przeanalizowano wpływ geometrii sieci, efektów orbitalnych pola magnetycznego, wzajemnych oddziaływań między bozonami, temperatury oraz składnika fermionowego na podukład bozonowy w mieszaninach bozonowo-fermionowych. Ponadto w trakcie badań rozwinięto metody operatorowe i funkcjonalne, które pozwoliły na bardziej efektywną analizę korelacji międzycząstkowych i efektów temperaturowych występujących w rozważanych modelach. Na rozprawę składa się cykl sześciu artykułów i wprowadzenie w języku angielskim. \nDzięki zastosowanym metodom obliczeniowym przeprowadzono również termometrię ultra zimnych gazów atomowych. Dokonano tego za pomocą symulacji teoretycznych przedstawionych w pracy, które następnie porównano z danymi eksperymentalnymi. Wykazano, że efekty temperaturowe nie mogą być zaniedbywane w analizie ilościowej danych eksperymentalnych. \nPonadto, analizie poddano rozszerzoną wersję modelu Bose-Hubbarda, tzn. rozważono bozonowo-fermionowy model Hubbarda z oddziaływaniem rezonansowym. W rozprawie, skupiono się na wpływie członu konwertującego i oddziaływania bozonowego na stabilność fazy nadciekłej.
Głównym celem pracy doktorskiej było zbadanie wpływu pola magnetycznego Zeemana na własności nadprzewodzące i przejście BCS-BEC w układach z lokalnym parowaniem fermionów. Ewolucja układu od granicy BCS do granicy par lokalnych (BEC) została zbadana w ramach spinowo-spolaryzowanego modelu Hubbarda (AHM). Otrzymano diagramy fazowe zarówno w stanie podstawowym jak i w temperaturach.Analiza ta została także rozszerzona do przypadku spinowo zależnych całek przeskoku. Metody użyte w pracy to: przybliżenie pola średniego oraz scenariusz Kosterlitza-Thoulessa do wyznaczenia temperatur krytycznych koherencji fazowej w dwóch wymiarach. Przejście BCS-BEC było analizowane także w układzie trójwymiarowym. Temperatury krytyczne zostały wyznaczone metodą samouzgodnionej T-macierzy. Użyto także metody transformacji kanonicznej do zmapowania spinowo-spolaryzowanego modelu Hubbarda na model bozonów z twardym rdzeniem na sieci.
Rozprawa doktorska jest poświęcona analizie pewnych własności korelacji w mechanice kwantowej oraz ogólnych teoriach probabilistycznych. Pierwsza część rozprawy dotyczy aktywacji łamania nierówności CHSH za pomocą wymiany splątania. Pokazano, że wykorzystując wiele odpowiednio dobranych stanów niełamiących nierówności CHSH można, w wyniku wykonywania wielokrotnej wymiany splątania, otrzymać stan kwantowy łamiący tę nierówność. W drugiej części rozprawy wprowadzono miary kontekstualności: wzajemną informację kontekstualności oraz względną entropię kontekstualności. Pokazano, że obie miary są sobie równoważne. Ponadto wyznaczono wartości względnej entropii kontekstualności między innymi dla następujących układów: kwadratu Peresa-Mermina, gwiazdy Mermina oraz układu Popescu-Rohrlicha. Kolejna część rozprawy dotyczy ograniczeń na ilość korelacji między wynikami pomiarów wykonywanych przez dwie osoby na współdzielonym stanie kwantowym. Zaproponowano i udowodniono dla szerokich klas stanów kwantowych nowe zasady wykluczania informacji. Pierwsza z nich ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy jedna osoba mierzy jedną obserwablę, a druga osoba mierzy jedną z dwóch obserwabli. Druga zasada ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy obie osoby mierzą po jednej z dwóch obserwabli. W ostatniej części rozprawy zbadano relacje między kodami swobodnego dostępu a układami (nie-)sygnalizującymi. Zdefiniowano układ związany z kodem swobodnego dostępu (uKSD), który wraz z wykorzystaniem dodatkowego bitu informacji funkcjonuje jak kod swobodnego dostępu. Wykazano, że niesygnalizujący uKSD jest równoważny układowi Popescu-Rohrlicha. Dodatkowo sformułowano nierówności wiążące możliwości wykorzystania tych zasobów oraz pokazano, że w niektórych przypadkach zasoby sygnalizujące mogą być mniej użyteczne niż niesygnalizujące.
Nadprzewodnictwo z ekstremalnie krótką długością koherencji (tj. z rozmiarem pary elektronowej rzędu wielkości efektywnego węzła sieci) cieszy się w ostatnich latach dużym zainteresowaniem, ponieważ może mieć duże znaczenie do opisu nadprzewodników wysokotemperaturowych (miedziany, bizmutaty, grupa pniktydków żelaza, fullereny, itp.) oraz innych klas ,,egzotycznych'' nadprzewodników (nadprzewodniki ciężkofermionowe i organiczne oraz fazy Chevrela). Celem przygotowanej pracy doktorskiej było zbadanie wpływu różnych typów oddziaływań występujących w materii skondensowanej na wzajemną stabilność nadprzewodnictwa oraz innych konkurencyjnych uporządkowań elektronowych (porządek ładunkowy, magnetyczny, jednorodne fazy mieszane) oraz na ich relacje ze stanami z separacją faz. W pracy otrzymaliśmy ścisłe wyniki w granicy dużego wymiaru przestrzennego d (lub dużej liczby koordynacyjnej) dla badanych modeli nadprzewodnika z całką przeskoku pary (podejście wariacyjne: pełne diagramy fazowe oraz charakterystyki termodynamiczne). Ponadto, uzyskane wyniki ścisłe dla d=1 i przybliżone dla różnych sieci o wymiarowości d=2 i d=3 uzupełniają rezultaty przybliżenia wariacyjnego i jakościowo są z nimi zgodne. Nasze rezultaty pokazują, że analizowane modele przewidują występowanie stanów z elektronową separacją fazową, w których pojawiają się obszary nadprzewodzące.
Niniejsza rozprawa dotyczy opisu nierozróżnialności w języku kwantowej teorii informacji. Jej głównym celem było wypracowanie nowych metody i pojęć przydatnych w badaniach nad korelacjami cząstek nierozróżnialnych. Dzięki temu podejściu udało się uzyskać kilka wyników dotyczących podstaw mechaniki kwantowej. Po pierwsze, dzięki użyciu uogólnionego modelu probabilistycznego sformułowano intuicyjne zasady częściowo wyjaśniające zachowanie cząstek na multiportach. Po drugie, zaproponowano pojęcie prawdziwie wielocząstkowej nierozróżnialności oraz przedstawiono sposób jej pomiaru poprzez efekty interferencyjne. Po trzecie, wyprowadzono relacje monogamii ograniczające możliwość symulowania różnych typów nierozróżnialności przy użyciu splątania. Pokazano również, że dualne splątanie, wiązane z nierozróżnialnością cząstek, mogą być w pewnych warunkach zaobserwowane również dla cząstek rozróżnialnych. Zaproponowano również metodę pozyskiwania splątania wykorzystującą korelacje między nierozróżnialnymi cząstkami. Wszystkie powyższe wyniki przyczyniają się do badań nad nierozróżnialnością jako zasobem i mogą prowadzić do nowych zastosowań mechaniki kwantowej.
W rozprawie przedstawiona została analiza stanów własnych hamiltonianu Heisenberga w dwóch przypadkach: (i) mie-szanie stanów o określonym spinie całkowitym podsieci w przypadku izotropowego oddziaływania wymiennego, gdy w skutek modyfikacji geometrycznych układu lub zwiększe-nia liczby spinów model podsieciowy nie może być stoso-wany oraz (ii) mieszanie stanów o określonym spinie całko-witym, gdy niezerowa anizotropia jednospinowa wyklucza spin całkowity ze zbioru dobrych liczb kwantowych. Dyskusja pierwszego przypadku poprzedzona jest omówie-niem modyfikacji geometrycznych układu czterech spinów, które nie wyprowadzają poza model podsieciowy. W przy-padku modyfikacji geometrycznych kwadratu czy rombu do trapezu lub prostokąta zaburzenia w wartości średniej całko-witych spinów podsieci jest niewielkie – nie przekracza kilku procent dla zauważalnych zmian wartości całek wymiany. W przedstawionych rozważaniach ograniczono się do figur płaskich i założono, że oddziaływanie drugich sąsiadów jest stosunkowo słabe. Analizę mieszania stanów o określonym spinie całkowitym wywołane anizotropią jednojonową przeprowadzono w kilku prostych przypadkach: para spinów oraz spiny w wierz-chołkach kwadratu czy wierzchołkach sześciokąta foremnego. Otrzymane wyniki potwierdzają hipotezę, że mieszanie sta-nów jest silniejsze dla niższych liczb spinowych. Dla M = 0 mieszanie jest szczególnie istotne i dla bardzo dużej Anizo-tropii prawdopodobieństwo zmierzenia S > 0 osiąga 40%. Należy podkreślić, że w niektórych przypadkach mieszanie to jest stosunkowo silne i niezależne od parametru anizotropii; dotyczy to w zasadzie stanów zdegenerowanych. Jednak takie przypadki dotyczą stanów o energiach pośrednich dla ustalonego parametru namagnesowania M oraz symetrii Г.