Tematyka pracy obejmuje zagadnienia związane ze zwiększaniem prawdopodobieństwa i wierności wielokrotnej teleportacji kwantowej. W pierwszej części pracy przedstawiono wielokrotną liniowo-optyczną teleportację kwantową wykonaną za pomocą protokołu Knilla, Laflamme'a i Milburna (KLM). Pokazano, że błędy wprowadzone w poprzednich teleportacjach mogą zostać poprawione przez błędy wprowadzone w następnych teleportacjach. Co więcej, udowodniono, że ze względu na ten efekt stany niemaksymalnie splątane dają większe prawdopodobieństwo wiernej wielokrotnej teleportacji dla dostatecznie dużej liczby teleportacji. Wprowadzono ponadto zmodyfikowaną wersję protokołu KLM, którą nazwano teleportacją dostosowaną i pokazano, że pozwala ona dodatkowo zwiększyć prawdopodobieństwo wiernej teleportacji. Udowodniono, że już w przypadku podwójnej teleportacji wykonywanej za pomocą zmodyfikowanego protokołu KLM stany niemaksymalnie splątane dają większe prawdopodobieństwo wiernej teleportacji niż stany maksymalnie splątane. W drugiej części pracy pokazano jak wykorzystując protokół wymiany splątania można zwiększyć wierność podwójnej teleportacji wykonywanej za pomoc\k{a} pewnych stanów mieszanych. Dodatkowo udowodniono, że za pomocą protokołu wymiany splątania z dwóch stanów, z których żaden nie łamie nierówności Clausera-Horne'a-Shimony'ego-Holta, można otrzymać stan, który już tę nierówność łamie.
Tematyka pracy obejmuje zagadnienia związane ze zwiększaniem prawdopodobieństwa i wierności wielokrotnej teleportacji kwantowej. W pierwszej części pracy przedstawiono wielokrotną liniowo-optyczną teleportację kwantową wykonaną za pomocą protokołu Knilla, Laflamme'a i Milburna (KLM). Pokazano, że błędy wprowadzone w poprzednich teleportacjach mogą zostać poprawione przez błędy wprowadzone w następnych teleportacjach. Co więcej, udowodniono, że ze względu na ten efekt stany niemaksymalnie splątane dają większe prawdopodobieństwo wiernej wielokrotnej teleportacji dla dostatecznie dużej liczby teleportacji. Wprowadzono ponadto zmodyfikowaną wersję protokołu KLM, którą nazwano teleportacją dostosowaną i pokazano, że pozwala ona dodatkowo zwiększyć prawdopodobieństwo wiernej teleportacji. Udowodniono, że już w przypadku podwójnej teleportacji wykonywanej za pomocą zmodyfikowanego protokołu KLM stany niemaksymalnie splątane dają większe prawdopodobieństwo wiernej teleportacji niż stany maksymalnie splątane. W drugiej części pracy pokazano jak wykorzystując protokół wymiany splątania można zwiększyć wierność podwójnej teleportacji wykonywanej za pomoc\k{a} pewnych stanów mieszanych. Dodatkowo udowodniono, że za pomocą protokołu wymiany splątania z dwóch stanów, z których żaden nie łamie nierówności Clausera-Horne'a-Shimony'ego-Holta, można otrzymać stan, który już tę nierówność łamie.
W mojej pracy opisałem problem bezpieczeństwa procesu teleportacji kwantowej zakładając istnienie szumu przy dystrybucji stanu splątanego. Rozważyłem dwa typy teleportowanych stanów. Są to: kubit oraz stan koherentny. Uzyskałem szereg wyników teoretycznych i doświadczalnych. Wprowadziłem dwie klasy optymalnych maszyn klonujących: lustrzane fazowoniezmiennicze maszyny klonujące oraz maszyny osiowosymetryczne. Zademonstrowałem, że maszyny klonujące w optymalny sposób zbiory kubitów o wysokiej symetrii są optymalne dla pewnych dystrybucji o niższej symetrii. Zaimplementowałem pierwszą wielofunkcyją maszynę klonującą, która może mieć zastosowanie w praktycznym przetwarzaniu informacji kwantowej. Opracowałem kryterium bezpieczeństwa teleportacji kubitów, które ogranicza minimalną wierność teleportacji. Pokazałem, że wierność teleportacji zapewniająca bezpieczeństwo zależy od rodzaju i siły tłumienia i od wybranego zakresu teleportowanych kubitów (zależy od niego postać optymalnej maszyny klonującej). Podałem zakres klonowanych stanów oraz tłumienia zapewniających bezpieczeństwo przy ataku z użyciem optymalnych klonerów. Przeprowadziłem podobną analizę dla stanów koherentych i klonowania przy użyciu operacji gaussowskich. Wykazałem, że w pewnych warunkach kontrolowane tłumienie zwiększa wierność teleportacji. Powiązałem stopień łamania nierówności EPR z wiernością klonowania. Zaproponowałem kryterium optymalizacji teleportacji stanów koherentnych, które może mieć zastosowania praktyczne.
Mechanika kwantowa wprowadziła nowy zestaw rewolucyjnych idei, takich jak dualizm korpuskularno-falowy, superpozycja stanów, nieoznaczoność, komplementarność, splątanie i całkowicie nowe podejście do prawdopodobieństwa. Mechanika kwantowa została stworzona w celu wyjaśnienia paradoksalnych odkryć, całkowicie niemożliwych do wyjaśnienia w ramach fizyki klasycznej. Współcześnie podobną sytuację możemy znaleźć w naukach o poznaniu i teoriach decyzji – wiele odkryć wydaje się paradoksalnych z punktu widzenia klasycznej teorii prawdopodobieństwa. Na przykład w pewnych warunkach ludzie szacują prawdopodobieństwo koniunkcji zdarzeń A i B jako większe niż prawdopodobieństwo z członów koniunkcji, co jest nazywane błędem koniunkcji, w innych okolicznościach oceniają prawdopodobieństwo sumy zdarzeń A lub B jako mniejsze niż prawdopodobieństwo jednego ze zdarzeń, co jest nazywane błędem dysjunkcji.Celem niniejszego artykułu jest omówienie podstawowych idei programu badawczego Quantum Cognition, który jest zastosowaniem abstrakcyjnego formalizmu mechaniki kwantowej do modelowania czynności poznawczych i procesów decyzyjnych. Kwantowa teoria prawdopodobieństwa, pierwotnie stworzona w celu opisania pomiaru w mechanice kwantowej, wydaje się skutecznym narzędziem w modelowaniu czynności poznawczych i procesów decyzyjnych.
Oddajemy w ręce Czytelnika nietypowe wydawnictwo składające się z dwóch części: pierwsza to komiks akcji, którego tematyka nawiązuje do pewnych zagadnień informatyki kwantowej, druga – to podręcznik z wyłożonymi podstawami tej dziedziny. \nAutor części podręcznikowej, Piotr Gawron – pracownik naukowy Instytutu Informatyki Teoretycznej i Stosowanej Polskiej Akademii Nauk – wyjaśnia: ,,Chciałem stworzyć publikację na temat informatyki kwantowej, która byłaby zrozumiała dla mnie samego z czasów, kiedy miałem osiemnaście lat. Szukałem wtedy informacji o mechanice kwantowej, ale publikacje popularnonaukowe były – z mojej perspektywy – napisane zbyt niejasnym językiem. Dlatego postanowiłem, że w tym podręczniku będę używać języka zrozumiałego dla umysłów ścisłych – języka matematyki. Uznałem jednak, że sam wykład to trochę za mało, żeby przyciągnąć takiego czytelnika, jakim byłem w czasach nauki w liceum. Stąd pomysł, aby podstawy informatyki kwantowej pokazać w formie futurystycznego, sensacyjnego komiksu”. \n \nKsiążka została przygotowana dzięki programowi eNgage, będącemu częścią projektu SKILLS, realizowanego przez Fundację na rzecz Nauki Polskiej. Promuje on nowatorskie przedsięwzięcia popularnonaukowe, których celem jest nie tylko w przystępny sposób mówić o nauce, ale też być dla ich twórców okazją do nabycia nowych umiejętności. Macie zatem przed sobą książkę-eksperyment; jednak, jako jej autorzy, liczymy, że będziecie się przy niej dobrze bawić – niezależnie od tego, czy przeczytacie jedną, czy obie jej części.
Rozprawa doktorska jest poświęcona analizie pewnych własności korelacji w mechanice kwantowej oraz ogólnych teoriach probabilistycznych. Pierwsza część rozprawy dotyczy aktywacji łamania nierówności CHSH za pomocą wymiany splątania. Pokazano, że wykorzystując wiele odpowiednio dobranych stanów niełamiących nierówności CHSH można, w wyniku wykonywania wielokrotnej wymiany splątania, otrzymać stan kwantowy łamiący tę nierówność. W drugiej części rozprawy wprowadzono miary kontekstualności: wzajemną informację kontekstualności oraz względną entropię kontekstualności. Pokazano, że obie miary są sobie równoważne. Ponadto wyznaczono wartości względnej entropii kontekstualności między innymi dla następujących układów: kwadratu Peresa-Mermina, gwiazdy Mermina oraz układu Popescu-Rohrlicha. Kolejna część rozprawy dotyczy ograniczeń na ilość korelacji między wynikami pomiarów wykonywanych przez dwie osoby na współdzielonym stanie kwantowym. Zaproponowano i udowodniono dla szerokich klas stanów kwantowych nowe zasady wykluczania informacji. Pierwsza z nich ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy jedna osoba mierzy jedną obserwablę, a druga osoba mierzy jedną z dwóch obserwabli. Druga zasada ogranicza sumę wzajemnych informacji w przypadku, gdy obie osoby mierzą po jednej z dwóch obserwabli. W ostatniej części rozprawy zbadano relacje między kodami swobodnego dostępu a układami (nie-)sygnalizującymi. Zdefiniowano układ związany z kodem swobodnego dostępu (uKSD), który wraz z wykorzystaniem dodatkowego bitu informacji funkcjonuje jak kod swobodnego dostępu. Wykazano, że niesygnalizujący uKSD jest równoważny układowi Popescu-Rohrlicha. Dodatkowo sformułowano nierówności wiążące możliwości wykorzystania tych zasobów oraz pokazano, że w niektórych przypadkach zasoby sygnalizujące mogą być mniej użyteczne niż niesygnalizujące.
Dwupoziomowy model układu kwantowego stanowi fundament współczesnej optyki kwantowej. Choć z powodzeniem stosowany w przypadku rezonansu jednofotonowego załamuje się jednak, gdy w grę wchodzą wzbudzenia wielofotonowe. Silne pola, potrzebne by w procesie wielofotonowym efektywnie obsadzać poziom wzbudzony, nieuchronnie prowadzą do znaczących przesunięć starkowskich poziomów, jak również do wypływania obsadzenia do dodatkowych stanów związanych i kontinuum. Wolna od tych niedogodności jest pewna klasa układów trójpoziomowych, w których para poziomów wzbudzonych jest całkowicie lub częściowo zdegenerowana. W układach tego typu obserwujemy znaczące wzmocnienie siły wielofotonowego sprzężenia oraz zredukowanie przesunięć starkowskich poziomów. Ponadto, efekty pochodzące od innych stanów związanych i kontinuum są nieistotne dla rozsądnie wybranych natężeń pól. Co ważne, pola te zapewniają osiągnięcie pełnej inwersji obsadzeń w procesie wielofotonowym. Do tej klasy układów trójpoziomowych należą np. parzystoładunkowe homojądrowe jony molekularne postaci A2 4+, gdzie w miejsce A należy podstawić tlen, azot lub jod. W pracy doktorskiej zbadano wielofotonowe wzbudzenia w trójpoziomowych układach molekularnych z poziomami w konfiguracji Λ lub Γ. Dla takich układów opracowano analityczne formalizmy matematyczne, które następnie z powodzeniem zastosowano do opisu ewolucji obsadzeń poziomów wzbudzonych oraz widm promieniowania rozproszonego. Stwierdzono dobrą jakość opracowanych formalizmów na drodze porównania wyników jakie one dają z wynikami czysto numerycznych rozwiązań. Dla układów trójpoziomowych w konfiguracji Λ obliczono koherentne i pełne widma rozpraszania. W szczególności, wskazano na istotne różnice między tymi widmami oraz wytłumaczono dramatyczne zmiany w widmie obserwowane w warunkach dwufotonowego rezonansu między najniższymi stanami. Dla układów w konfiguracji Γ otrzymano analityczne wyrażenia na wielofotonową częstość Rabiego, przesunięcia Starka poziomów wzbudzonych jak również częstość rezonansową lasera. Zbadano możliwość uzyskiwania pełnej inwersji obsadzeń w tych układach przez pola o umiarkowanym natężeniu. Pokazano, że widmo rozpraszania światła przez układy trójpoziomowe z parą całkowicie lub częściowo zdegenerowanych poziomów wzbudzonych nie ma czysto harmonicznej struktury, lecz każda harmonika składa się z pary linii spektralnych odległych od siebie o dwukrotność wielofotonowej częstości Rabiego.
Juz dziś wiadomo, ze z chwilą udanej realizacji komputera kwantowego maszyna ta bedzie pozwalala na znajdowanie rozwiązan problemow obliczeniowych lezących poza zasiegiem komputerow klasycznych. Opracowano szereg algorytmow kwantowych, z ktorych najwiekszą slawą cieszy sie procedura Shora, pozwalająca efektywnie dokonywac tzw. faktoryzacji, tj. rozkladu bardzo duzych liczb naturalnych na czynniki pierwsze. Na trudności obliczeniowej faktoryzacji opiera sie bezpieczenstwo najpowszechniej dziś stosowanego szyfru z kluczem publicznym RSA, zatem udana realizacja komputera kwantowego uczynilaby stosowane dziś systemy szyfrujące przezroczystymi. Z kolei procedura Grovera w nieuporządkowanej bazie danych rozmiaru n znajduje rekord spelniający wybrane kryterium w czasie rzedu n^0.5, co oczywiście jest niewykonalne w modelu klasycznym. Model obliczenia kwantowego na trwale zadomowil sie na gruncie informatyki teoretycznej. Wyniki z zakresu kwantowych algorytmow rozstrzygających zagadnienia kombinatoryczne, kwantowych klas zlozoności obliczeniowej lub kwantowego kosztu komunikacyjnego obliczen są dziś regularnie publikowane w renomowanych periodykach i prezentowane na miedzynarodowych sympozjach poświeconych analizie algorytmow. Mimo niewątpliwie intensywnego rozwoju tego nowego obszaru wiedzy jego rezultaty wciąz pozostają dośc hermetyczne i nieczytelne dla szerszego ogolu odbiorcow. Jest to wynikiem silnie interdyscyplinarnego charakteru dziedziny, wymagającej od czytelnika znajomości szeregu pozornie niezwiązanych ze sobą faktow z zakresu informatyki (m.in. teorii algorytmow, modeli formalnych obliczen), matematyki (w tym algebry abstrakcyjnej i teorii liczb) oraz podstaw fizyki kwantowej. Niniejsze opracowanie stawia sobie za cel odczarowanie tej dziedziny, precyzyjnie selekcjonując material potrzebny do zrozumienia pojec obliczenia kwantowego, analizy kwantowych algorytmow oraz wprowadzając aparat formalny pozwalający na dalsze samodzielne studiowanie literatury. Dolozono tez wszelkich staran, aby uczynic te ksiązke spojną, zamknietą konstrukcją tematyczną, niewymagającą od czytelnika stykającego sie po raz pierwszy z informatyką kwantową poszukiwania pelniejszych wyjaśnien niezbednych pojec i wątkow pobocznych, ani tez przyjmowania na wiare wykorzystywanych faktow.