Multiphoton resonance in three-level systems
Michał Berent
Dwupoziomowy model układu kwantowego stanowi fundament współczesnej optyki kwantowej. Choć z powodzeniem stosowany w przypadku rezonansu jednofotonowego załamuje się jednak, gdy w grę wchodzą wzbudzenia wielofotonowe. Silne pola, potrzebne by w procesie wielofotonowym efektywnie obsadzać poziom wzbudzony, nieuchronnie prowadzą do znaczących przesunięć starkowskich poziomów, jak również do wypływania obsadzenia do dodatkowych stanów związanych i kontinuum. Wolna od tych niedogodności jest pewna klasa układów trójpoziomowych, w których para poziomów wzbudzonych jest całkowicie lub częściowo zdegenerowana. W układach tego typu obserwujemy znaczące wzmocnienie siły wielofotonowego sprzężenia oraz zredukowanie przesunięć starkowskich poziomów. Ponadto, efekty pochodzące od innych stanów związanych i kontinuum są nieistotne dla rozsądnie wybranych natężeń pól. Co ważne, pola te zapewniają osiągnięcie pełnej inwersji obsadzeń w procesie wielofotonowym. Do tej klasy układów trójpoziomowych należą np. parzystoładunkowe homojądrowe jony molekularne postaci A2 4+, gdzie w miejsce A należy podstawić tlen, azot lub jod. W pracy doktorskiej zbadano wielofotonowe wzbudzenia w trójpoziomowych układach molekularnych z poziomami w konfiguracji Λ lub Γ. Dla takich układów opracowano analityczne formalizmy matematyczne, które następnie z powodzeniem zastosowano do opisu ewolucji obsadzeń poziomów wzbudzonych oraz widm promieniowania rozproszonego. Stwierdzono dobrą jakość opracowanych formalizmów na drodze porównania wyników jakie one dają z wynikami czysto numerycznych rozwiązań. Dla układów trójpoziomowych w konfiguracji Λ obliczono koherentne i pełne widma rozpraszania. W szczególności, wskazano na istotne różnice między tymi widmami oraz wytłumaczono dramatyczne zmiany w widmie obserwowane w warunkach dwufotonowego rezonansu między najniższymi stanami. Dla układów w konfiguracji Γ otrzymano analityczne wyrażenia na wielofotonową częstość Rabiego, przesunięcia Starka poziomów wzbudzonych jak również częstość rezonansową lasera. Zbadano możliwość uzyskiwania pełnej inwersji obsadzeń w tych układach przez pola o umiarkowanym natężeniu. Pokazano, że widmo rozpraszania światła przez układy trójpoziomowe z parą całkowicie lub częściowo zdegenerowanych poziomów wzbudzonych nie ma czysto harmonicznej struktury, lecz każda harmonika składa się z pary linii spektralnych odległych od siebie o dwukrotność wielofotonowej częstości Rabiego.
•Jun 1, 2012•0 citations