Challenges
Datasets
Workspaces
Papers
Discussions
Leaderboard
Log inSign up
Challenges
Datasets
Workspaces
Papers
Discussions
Leaderboard
Blog
Job Board
Q3AS

© 2026 Aqora Quantum S.A.S.

TermsPrivacyLegal Notice

Decoherence, Epistemic Coarse-Graining, and the Emergence of Classical Causal Structure

Boduen Wang

Published Apr 25, 2026• 0 citations
Publisher

Abstract

本文證明古典因果結構可在有限代理者的資源限制與環境交互作用下自洽湧現。不同於將退相干理解為客觀物理狀態的坍縮,本文將偏跡運算形式化為保持 Born rule 預測一致性的最小熵增CPTP 粗粒化映射 E = Trε,其熵增 ∆S 與跡距離界 D ≤ O(e−t/τD) 提供了知識論視界的量化邊界。Kochen-Specker 與 Bell 定理顯示,純量子層級缺乏全局 Kolmogorov 聯合機率與 Reichenbach 共同原因原則,使得 Pearl 的 do-演算在未退相干代數 ASE中缺乏定義基礎。透過結合量子達爾文主義冗餘度 Rδ1 與退相干歷史泛函 D(⃗α,⃗β) = O(ε),本文構造性證明了近似指針代數 Ap在 O(ε +δ) 誤差內可滿足近似 Markov 性與模組性,並建構出滿足 Pearl 截斷積公式的有效 do-操作。因果非對稱性因此可合理溯源於粗粒化映射 E 的不可逆資訊壓縮,而非微觀哈密頓量的時間箭頭。宏觀因果結構可被視為有限主體在資訊存取受限條件下,為維持 Dutch-book 預測自洽所採用的有效經驗拓樸。

DOI
10.5281/zenodo.19756368

Related papers

Decoherence, Epistemic Coarse-Graining, and the Emergence of Classical Causal Structure

Boduen Wang

•Jan 1, 2026•0 citations

Decoherence υπό την επίδραση εξωτερικού θορύβου

Athanasios C. Tzemos

Στην παρούσα εργασία μελετάται το φαινόμενο της Κβαντικής Αποσυνοχής (Decoherence) υπό την επίδραση εξωτερικού θορύβου. Στο πρώτο μέρος της εργασίας γίνεται ανασκόπηση των βασικών εννοιών της Κβαντικής Πληροφορικής, της Θεωρίας Αποσυνοχής και του Στοχαστικού Λογισμού. Στο δεύτερο-ερευνητικό μέρος μελετάται η Decoherence δύο qubits, τα οποία ανήκουν στην Αλυσίδα XY του Heisenberg. Τα qubits αυτά μελετώνται τόσο εντός ομογενούς μαγνητικού πεδίου όσο και εντός μαγνητικού πεδίου στοχαστικού χαρακτήρα. Επίσης, παρουσιάζονται και κάποια αριθμητικά αποτελέσματα στην περίπτωση που έχουμε θόρυβο στο μαγνητικό πεδίο και στη σταθερά συζεύξεως Jx. Στις δύο τελευταίες περιπτώσεις (όπου έχουμε θόρυβο) ευρίσκουμε Decoherence Free Subspaces. Τέλος, προτείνεται τρόπος ανάκτησης της Entanglement στην περίπτωση μικτής αρχικής κατάστασης του συστήματος των qubits.

•Jul 20, 2009•0 citations

Entanglement theory and its applications in Gaussian quantum information

Spyros Tserkis

Η κβαντική διεμπλοκή είναι μια μη κλασική ιδιότητα που θεωρείται ως ο "πόρος" για διάφορα κβαντικά πρωτόκολλα. Στην παρούσα διατριβή, συζητείται η ποσοτικοποίηση της διεμπλοκής σε Γκαουσιανά κβαντικά συστήματα, χρησιμοποιώντας ως μέτρο τη "διεμπλοκή δημιουργίας". Άνω και κάτω οριακές τιμές καθορίζονται στο πλαίσιο του εν λόγω μέτρου, οι οποίες επιτυγχάνονται σε ειδικές περιπτώσεις. Η τηλεμεταφορά μελετάται και χρησιμοποιείται επίσης με σκοπό: (i) την διόρθωση σφαλμάτων σε πληροφορία που είναι κωδικοποιημένη σε Γκαουσιανά συστήματα, και (ii) την εξαγωγή οριακών τιμών σχετικά με τη χωρητικότητα Γκαουσιανών καναλιών όσον αφορά τη μεταφορά κρυπογραφημένων κλειδιών. Τέλος, στο πλαίσιο κβαντικής διανομής κλειδιών, προτείνεται ένα πρωτίκολλο συλλογικής υποκλοπής με βάση την τηλεμεταφορά, το οποίο προσεγγίζει τη βέλτιστη δυνατή απόδοση στο όριο της άπειρης διεμπλοκής.

•Oct 1, 2019•0 citations

Strong transitions driven by stohastic fields and open quantum systems dynamics

Γεώργιος-Ευθύμιος Μουλουδάκης

Η εν λόγω διατριβή συνεισφέρει στην μελέτη δύο μεγάλων πτυχών του τομέα της δυναμικής κβαντικών συστημάτων: στην ισχυρή αλληλεπίδραση μεταξύ ύλης και στοχαστικής ακτινοβολίας και στη δυναμική ανοιχτών κβαντικών συστημάτων. Παρά την σημαντική πρόοδο του τομέα της κβαντικής οπτικής ισχυρών πεδίων, πολλά θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με την ισχυρή αλληλεπίδραση μεταξύ ύλης και στοχαστικής ακτινοβολίας είχαν παραμείνει αναπάντητα, λόγω της απουσίας των απαιτούμενων εντάσεων στις πειραματικές διατάξεις, καθώς και της δυσκολίας ελέγχου των στατιστικών ιδιοτήτων της ακτινοβολίας που χρησιμοποιείται στις εν λόγω μελέτες. Παρ ’όλα αυτά το τοπίο έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία χρόνια χάρις την εξέλιξη πηγών ακτινοβολίας υψηλής έντασης και μικρού μήκους κύματος, όπως την ακτινοβολία από “free electron lasers” (FEL), καθώς και την ανάπτυξη μεθόδων που δίνουν την δυνατότητα ελέγχου των στατιστικών ιδιοτήτων της ακτινοβολίας και οδηγούν στην ικανότητα παραγωγής μη-κλασικών κβαντικών καταστάσεων φωτός. Εν όψει των παραπάνω, στο πρώτο μέρος της διατριβής μελετήσαμε ατομικές μεταβάσεις ισχυρά αγόμενες από “squeezed” ακτινοβολία και ανακαλύψαμε τις επιπτώσεις της στο φαινόμενο της “double optical resonance” σε διατάξεις “pump and probe”. Επιπλέον, μελετήσαμε το φαινόμενο δίδυμης γένεσης ηλεκτρονίου-ποζιτρονίου στο κενό παρουσία στοχαστικής ακτινοβολίας FEL, και επιβεβαιώσαμε την πιθανότητα παρατήρησης ενός μη-γραμμικού παράγοντα ενίσχυσης της διαδικασίας λόγω των ιδιοτήτων συσχέτισης φωτονίων της ακτινοβολίας.Στο δεύτερο μέρος της διατριβής ερευνήσαμε πολλαπλές πτυχές δυναμικής ανοιχτών κβαντικών συστημάτων, όπως συσχετίσεις “qubit” σε μη-Μαρκοβιανές δεξαμενές, την πιστότητα κβαντικής μεταφοράς καταστάσεων παρουσία τέτοιων δεξαμενών, νέες μεθόδους υπολογισμού του βαθμού μη-Μαρκοβιανότητας σε ανοιχτά κβαντικά συστήματα, την σχέση μεταξύ του κβαντικού φαινομένου Ζήνωνα και την παρουσία “exceptional points” σε μη-Μαρκοβιανά ανοιχτά κβαντικά συστήματα, καθώς και το φαινόμενο του αυτοϊονισμού ιδωμένο από την σκοπιά μη-Ερμιτιανής φυσικής.

•Feb 1, 2024•0 citations

Decoherence and localization in open systems

Ανδρέας Ζούπας

Αποδεχόμενοι τη γενικότητα της κβαντικής θεωρίας, ο χωρισμός του κόσμου σε κλασσικές μετρητικές συσκευές και κβαντικά σύμφωνα με τη σχολή της Κοπεγχάγης δημιουργεί σωρία προβλημάτων. Ένα από τα κυριότερα αφορά την εξήγηση της εμφάνισης της κλασσικής συμπεριφοράς. Στην προσπάθεια ολοκληρωμένης μελέτης του τελευταίου αυτού προβλήματος είχαμε την ανάπτυξη δύο φιλόδοξων προγραμμάτω, των αποσυζευγμένων Ιστοριών και της από το περιβάλλον προκαλούμενης αποσύζευξης. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια χρησιμοποίησα, ένα προσφάτως προτεινόμενο μοντέλο, τη διάχυση κβαντικής κατάστασης, και την αναπαράσταση με ολοκλήρωμα διαδρομής του διαδότη της μήτρας πυκνότητας για την μελέτη της κλασσικής συμπεριφοράς σε ανοικτά κβαντικά συστήματα και συγκεκριμένα στην κβαντική κίνηση Brown. Τα ερωτήματα με τα οποία ως επί το πλείστον ασχολήθηκα είχαν να κάνουν με την αποσύζευξη και τον εντοπισμό στο φασικό χώρο και με τη σύγκριση μεταξύ των διαφορετικών τρόπων προσέγγισης των θεμάτων αυτών. Στο δεύτερο κεφάλαιο παρουσιάζω τα αποτελέσματα της εφαρμογής της εικόνας (μοντέλου) της διάχυσης κβαντικής κατάστασης στην κβαντική κίνηση Brown. Δείχων πως να αναγνωρίσουμε στάσιμες λύσεις του μοντέλου αυτού και αποδεικνύω την ολική του σταθερότητα για δευτεροβάθμια δυναμικά. Αυτές οι στάσιμες λύσεις είναι γενικευμένες σύμφωνες καταστάσεις και τις χρησιμοποιούμε για να κατασκευάσουμε την ανηγμένη μήτρα πυκνότητας. Κάθε αρχική μήτρα πυκνότητας θα γίνει προσεγγιστικά διαγώνια στη βάση αυτών των καταστάσεων με την πυκνότητα κάθε κατάστασης θετική από κατασκευής. Τελικά σχολιάζουμε τη σύνδεση με τις αποσυζευγμένες ιστορίες. Στο τρίτο κεφάλαιο χρησιμοποιώ το ίδιο μοντέλο για μια διαφορετική τάξη φυσικών συστημάτων και επικεντρώνω την προσοχή μου σε θέματα παρόμοια με το προηγούμενο κεφάλαιο. Στο τέταρτο κεφάλαιο δείχνουμε τη διαγωνιοποίηση της μήτρας πυκνότητας χρησιμοποιώντας την αναπαράσταση με ολοκλήρωμα διαδρομής του διαδότη της μήτρας πυκνότητας στην κβαντική κίνηση Brown. Αυτός ο τρόπος μας δείχνει το πλεονέκτημα του να πάρουμε την αναλυτική έκφραση της πυκνότητας της κάθε κατάστασης στη διαγώνια μορφή της μήτρας πυκνότητας. Έτσι τελειοποιούμε τα αποτελέσματα του δεύτερου κεφαλαίου. Αυτή η πυκνότητα είναι περίπου ίση με τη συνάρτηση Wigner για χρόνους μεγαλύτερους του χρόνου εντοπισμού και αποδεικνύουμε ότι η συνάρτηση Wigner γίνεται θετική για χρονικές τάξεις μεγέθους παρόμοιες με αυτή του χρόνου εντοπισμού. Στο πεμπτο κεφάλαιπο χρησιμοποιώ την ίδια μέθοδο με το προηγούμενο για να αναλύσω τη ζεύξη "κβαντικού" με "κλασσικό" υπό την επίδραση αποσυζευκτικού περιβάλλοντος, βασισμένος σε ένα γενικευμένο μοντέλο κβαντικής μέτρησης. Δείχνω τη διαγωνιοποίηση της μήτρας πυκνότητας που περιγράφει και τα δύο συστήματα, στη βάση από δισδιάστατες γενικευμένες Γκαουσσιανές. Χρησιμοποιώντας αυτό το αποτέλεσμα δείχνω ότι αν η αρχική κατάσταση του κβαντικού συστήματος είναι μία επαλληλία από δύο Γκαουσσιανές θα έχουμε ως αποτέλεσμα τη διάσπαση των τροχιών του κλασσικού συστήματος με βάρη τα πλάτη της επαλληλίας. Η ερώτηση σχετικά με τις αποσυζευκτικές ιδιότητες του κβαντικού συστήματος ερευνάται και βρίσκουμε ότι και γι αυτό το σύστημα έχουμε αποσύζευξη κάτω από τη ζεύξη με το κλασσικό σύστημα. Στο έκτο κεφάλαιο δίνουμε τα συμπεράσματα και τις πιθανές μέλλουσες κατευθύνσεις.

•Apr 1, 1997•0 citations

Open quantum systems and applications to the quantum information theory

Theodora Kolioni

Η επιστήμη της κβαντικής πληροφορίας επιδιώκει την κατανόηση, στο ευρύτερο πλαίσιο της Κβαντομηχανικής, της πληροφορίας ως φυσικό αλλά και ως μαθηματικό εργαλείο. Έτσι, η κατανόηση των ιδιοτήτων της κβαντικής πληροφορίας (όπως π.χ. του εναγκαλισμού), κρίνεται απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη νέων κβαντικών τεχνολογιών. Στο πλαίσιο της διδακτορικής μου έρευνας ασχολήθηκα με α). την πλήρη κατανόηση και την περιγραφή της επικοινωνίας μεταξύ των απομακρυσμένων κβαντικών συστημάτων που αλληλεπιδρούν μέσω ενός κβαντικού πεδίου και β). την κατασκευή ενός θεωρητικού μοντέλου για την ακριβή περιγραφή του φαινομένου της μετάδοσης της πληροφορίας, η οποία δεν οδηγεί σε παραβίαση της αιτιότητας (Einstein causality). Για το σκοπό αυτό, στην παρούσα διατριβή μελετήθηκε το σύστημα των δύο εντοπισμένων ανιχνευτών (αρμονικών ταλαντωτών) που αλληλεπιδρούν μέσω ενός άμαζου βαθμωτού κβαντικού πεδίου, στην κατάσταση του κενού, μέσω μίας Unruh-DeWitt αλληλεπίδρασης. Το σύστημα αυτό είναι ισοδύναμο με ένα ανοικτό κβαντικό σύστημα (QBM model), όπου το πεδίο παίζει το ρόλο του περιβάλλοντος. Είναι ακριβώς επιλύσιμο και αποτελεί ένα μοντέλο κατάλληλο για την αντιμετώπιση θεμελιωδών προβλημάτων που αφορούν στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ σωματιδίων και πεδίου, όπως το πρόβλημα της αιτιότητας (causality) και της τοπικότητας (locality) στις μετρήσεις κβαντικού πεδίου (quantum field measurements) που σχετίζονται και με τα πρόσφατα προτεινόμενα κβαντικά πειράματα στο διάστημα. Η ανάλυση της ακριβούς λύσης της χρονικής εξέλιξης του μοντέλου μας, οδήγησε στα ακόλουθα αποτελέσματα. i). Κοινές προσεγγίσεις που χρησιμοποιούνται για την μελέτη αντίστοιχων ανοικτών κβαντικών συστημάτων αποτυγχάνουν όταν η απόσταση μεταξύ των ανιχνευτών (συστημάτων) γίνεται ίση με την τάξη μεγέθους του χρόνου αποσύνθεσης (relaxation time) του συστήματος. Συγκεκριμένα, η μελέτη της δημιουργίας των συσχετισμών μεταξύ των απομακρυσμένων ανιχνευτών (συστημάτων) δεν περιγράφεται καλά από τη συνηθισμένη θεωρία διαταραχών (θεωρία διαταραχών 2ης τάξης) και την προσέγγιση Markov. ii). Υπάρχει μια μοναδική ασυμπτωτική κατάσταση στην οποία καταλήγει το υπό μελέτη σύστημα, η οποία είναι κατάσταση συσχετισμού (correlated state), όχι όμως κατάσταση εναγκαλισμού (entangled state), εκτός και αν η απόσταση μεταξύ των ανιχνευτών είναι τάξης μεγέθους του μήκους κύματος του ανταλλασσόμενου μεταξύ τους, κβάντου. iii). Τέλος, διαπιστώθηκε ότι η εξέλιξη των φαινομενικά εντοπισμένων παρατηρήσιμων μεγεθών είναι μη-αιτιακή. Το τελευταίο είναι μια σημαντική επίδειξη του προβλήματος των δύο ατόμων του Fermi, σε ένα σύστημα που μπορεί να επιλυθεί με ακρίβεια. Υποστηρίζουμε ότι η έννοια του εναγκαλισμού στα σχετικιστικά συστήματα, και ειδικότερα η μελέτη της φυσικής σημασίας της εξαγωγής του εναγκαλισμού από το κενό (Harvesting) απαιτεί επανακαθορισμό λόγω του προβλήματος της αιτιότητας. Το αποτέλεσμα της έρευνας αυτής, αναμένεται να συμβάλλει στην ανάπτυξη του τομέα της κβαντικής πληροφορίας, μέσα από τα αποτελέσματα που αφορούν στην κατανόηση της κβαντικής επικοινωνίαςσε μεγάλες αποστάσεις.

•Oct 1, 2019•0 citations
本文證明古典因果結構可在有限代理者的資源限制與環境交互作用下自洽湧現。不同於將退相干理解為客觀物理狀態的坍縮,本文將偏跡運算形式化為保持 Born rule 預測一致性的最小熵增CPTP 粗粒化映射 E = Trε,其熵增 ∆S 與跡距離界 D ≤ O(e−t/τD) 提供了知識論視界的量化邊界。Kochen-Specker 與 Bell 定理顯示,純量子層級缺乏全局 Kolmogorov 聯合機率與 Reichenbach 共同原因原則,使得 Pearl 的 do-演算在未退相干代數 ASE中缺乏定義基礎。透過結合量子達爾文主義冗餘度 Rδ1 與退相干歷史泛函 D(⃗α,⃗β) = O(ε),本文構造性證明了近似指針代數 Ap在 O(ε +δ) 誤差內可滿足近似 Markov 性與模組性,並建構出滿足 Pearl 截斷積公式的有效 do-操作。因果非對稱性因此可合理溯源於粗粒化映射 E 的不可逆資訊壓縮,而非微觀哈密頓量的時間箭頭。宏觀因果結構可被視為有限主體在資訊存取受限條件下,為維持 Dutch-book 預測自洽所採用的有效經驗拓樸。
Στην παρούσα εργασία μελετάται το φαινόμενο της Κβαντικής Αποσυνοχής (Decoherence) υπό την επίδραση εξωτερικού θορύβου. Στο πρώτο μέρος της εργασίας γίνεται ανασκόπηση των βασικών εννοιών της Κβαντικής Πληροφορικής, της Θεωρίας Αποσυνοχής και του Στοχαστικού Λογισμού. Στο δεύτερο-ερευνητικό μέρος μελετάται η Decoherence δύο qubits, τα οποία ανήκουν στην Αλυσίδα XY του Heisenberg. Τα qubits αυτά μελετώνται τόσο εντός ομογενούς μαγνητικού πεδίου όσο και εντός μαγνητικού πεδίου στοχαστικού χαρακτήρα. Επίσης, παρουσιάζονται και κάποια αριθμητικά αποτελέσματα στην περίπτωση που έχουμε θόρυβο στο μαγνητικό πεδίο και στη σταθερά συζεύξεως Jx. Στις δύο τελευταίες περιπτώσεις (όπου έχουμε θόρυβο) ευρίσκουμε Decoherence Free Subspaces. Τέλος, προτείνεται τρόπος ανάκτησης της Entanglement στην περίπτωση μικτής αρχικής κατάστασης του συστήματος των qubits.
Η κβαντική διεμπλοκή είναι μια μη κλασική ιδιότητα που θεωρείται ως ο "πόρος" για διάφορα κβαντικά πρωτόκολλα. Στην παρούσα διατριβή, συζητείται η ποσοτικοποίηση της διεμπλοκής σε Γκαουσιανά κβαντικά συστήματα, χρησιμοποιώντας ως μέτρο τη "διεμπλοκή δημιουργίας". Άνω και κάτω οριακές τιμές καθορίζονται στο πλαίσιο του εν λόγω μέτρου, οι οποίες επιτυγχάνονται σε ειδικές περιπτώσεις. Η τηλεμεταφορά μελετάται και χρησιμοποιείται επίσης με σκοπό: (i) την διόρθωση σφαλμάτων σε πληροφορία που είναι κωδικοποιημένη σε Γκαουσιανά συστήματα, και (ii) την εξαγωγή οριακών τιμών σχετικά με τη χωρητικότητα Γκαουσιανών καναλιών όσον αφορά τη μεταφορά κρυπογραφημένων κλειδιών. Τέλος, στο πλαίσιο κβαντικής διανομής κλειδιών, προτείνεται ένα πρωτίκολλο συλλογικής υποκλοπής με βάση την τηλεμεταφορά, το οποίο προσεγγίζει τη βέλτιστη δυνατή απόδοση στο όριο της άπειρης διεμπλοκής.
Η εν λόγω διατριβή συνεισφέρει στην μελέτη δύο μεγάλων πτυχών του τομέα της δυναμικής κβαντικών συστημάτων: στην ισχυρή αλληλεπίδραση μεταξύ ύλης και στοχαστικής ακτινοβολίας και στη δυναμική ανοιχτών κβαντικών συστημάτων. Παρά την σημαντική πρόοδο του τομέα της κβαντικής οπτικής ισχυρών πεδίων, πολλά θεμελιώδη ερωτήματα σχετικά με την ισχυρή αλληλεπίδραση μεταξύ ύλης και στοχαστικής ακτινοβολίας είχαν παραμείνει αναπάντητα, λόγω της απουσίας των απαιτούμενων εντάσεων στις πειραματικές διατάξεις, καθώς και της δυσκολίας ελέγχου των στατιστικών ιδιοτήτων της ακτινοβολίας που χρησιμοποιείται στις εν λόγω μελέτες. Παρ ’όλα αυτά το τοπίο έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία χρόνια χάρις την εξέλιξη πηγών ακτινοβολίας υψηλής έντασης και μικρού μήκους κύματος, όπως την ακτινοβολία από “free electron lasers” (FEL), καθώς και την ανάπτυξη μεθόδων που δίνουν την δυνατότητα ελέγχου των στατιστικών ιδιοτήτων της ακτινοβολίας και οδηγούν στην ικανότητα παραγωγής μη-κλασικών κβαντικών καταστάσεων φωτός. Εν όψει των παραπάνω, στο πρώτο μέρος της διατριβής μελετήσαμε ατομικές μεταβάσεις ισχυρά αγόμενες από “squeezed” ακτινοβολία και ανακαλύψαμε τις επιπτώσεις της στο φαινόμενο της “double optical resonance” σε διατάξεις “pump and probe”. Επιπλέον, μελετήσαμε το φαινόμενο δίδυμης γένεσης ηλεκτρονίου-ποζιτρονίου στο κενό παρουσία στοχαστικής ακτινοβολίας FEL, και επιβεβαιώσαμε την πιθανότητα παρατήρησης ενός μη-γραμμικού παράγοντα ενίσχυσης της διαδικασίας λόγω των ιδιοτήτων συσχέτισης φωτονίων της ακτινοβολίας.Στο δεύτερο μέρος της διατριβής ερευνήσαμε πολλαπλές πτυχές δυναμικής ανοιχτών κβαντικών συστημάτων, όπως συσχετίσεις “qubit” σε μη-Μαρκοβιανές δεξαμενές, την πιστότητα κβαντικής μεταφοράς καταστάσεων παρουσία τέτοιων δεξαμενών, νέες μεθόδους υπολογισμού του βαθμού μη-Μαρκοβιανότητας σε ανοιχτά κβαντικά συστήματα, την σχέση μεταξύ του κβαντικού φαινομένου Ζήνωνα και την παρουσία “exceptional points” σε μη-Μαρκοβιανά ανοιχτά κβαντικά συστήματα, καθώς και το φαινόμενο του αυτοϊονισμού ιδωμένο από την σκοπιά μη-Ερμιτιανής φυσικής.
Αποδεχόμενοι τη γενικότητα της κβαντικής θεωρίας, ο χωρισμός του κόσμου σε κλασσικές μετρητικές συσκευές και κβαντικά σύμφωνα με τη σχολή της Κοπεγχάγης δημιουργεί σωρία προβλημάτων. Ένα από τα κυριότερα αφορά την εξήγηση της εμφάνισης της κλασσικής συμπεριφοράς. Στην προσπάθεια ολοκληρωμένης μελέτης του τελευταίου αυτού προβλήματος είχαμε την ανάπτυξη δύο φιλόδοξων προγραμμάτω, των αποσυζευγμένων Ιστοριών και της από το περιβάλλον προκαλούμενης αποσύζευξης. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια χρησιμοποίησα, ένα προσφάτως προτεινόμενο μοντέλο, τη διάχυση κβαντικής κατάστασης, και την αναπαράσταση με ολοκλήρωμα διαδρομής του διαδότη της μήτρας πυκνότητας για την μελέτη της κλασσικής συμπεριφοράς σε ανοικτά κβαντικά συστήματα και συγκεκριμένα στην κβαντική κίνηση Brown. Τα ερωτήματα με τα οποία ως επί το πλείστον ασχολήθηκα είχαν να κάνουν με την αποσύζευξη και τον εντοπισμό στο φασικό χώρο και με τη σύγκριση μεταξύ των διαφορετικών τρόπων προσέγγισης των θεμάτων αυτών. Στο δεύτερο κεφάλαιο παρουσιάζω τα αποτελέσματα της εφαρμογής της εικόνας (μοντέλου) της διάχυσης κβαντικής κατάστασης στην κβαντική κίνηση Brown. Δείχων πως να αναγνωρίσουμε στάσιμες λύσεις του μοντέλου αυτού και αποδεικνύω την ολική του σταθερότητα για δευτεροβάθμια δυναμικά. Αυτές οι στάσιμες λύσεις είναι γενικευμένες σύμφωνες καταστάσεις και τις χρησιμοποιούμε για να κατασκευάσουμε την ανηγμένη μήτρα πυκνότητας. Κάθε αρχική μήτρα πυκνότητας θα γίνει προσεγγιστικά διαγώνια στη βάση αυτών των καταστάσεων με την πυκνότητα κάθε κατάστασης θετική από κατασκευής. Τελικά σχολιάζουμε τη σύνδεση με τις αποσυζευγμένες ιστορίες. Στο τρίτο κεφάλαιο χρησιμοποιώ το ίδιο μοντέλο για μια διαφορετική τάξη φυσικών συστημάτων και επικεντρώνω την προσοχή μου σε θέματα παρόμοια με το προηγούμενο κεφάλαιο. Στο τέταρτο κεφάλαιο δείχνουμε τη διαγωνιοποίηση της μήτρας πυκνότητας χρησιμοποιώντας την αναπαράσταση με ολοκλήρωμα διαδρομής του διαδότη της μήτρας πυκνότητας στην κβαντική κίνηση Brown. Αυτός ο τρόπος μας δείχνει το πλεονέκτημα του να πάρουμε την αναλυτική έκφραση της πυκνότητας της κάθε κατάστασης στη διαγώνια μορφή της μήτρας πυκνότητας. Έτσι τελειοποιούμε τα αποτελέσματα του δεύτερου κεφαλαίου. Αυτή η πυκνότητα είναι περίπου ίση με τη συνάρτηση Wigner για χρόνους μεγαλύτερους του χρόνου εντοπισμού και αποδεικνύουμε ότι η συνάρτηση Wigner γίνεται θετική για χρονικές τάξεις μεγέθους παρόμοιες με αυτή του χρόνου εντοπισμού. Στο πεμπτο κεφάλαιπο χρησιμοποιώ την ίδια μέθοδο με το προηγούμενο για να αναλύσω τη ζεύξη "κβαντικού" με "κλασσικό" υπό την επίδραση αποσυζευκτικού περιβάλλοντος, βασισμένος σε ένα γενικευμένο μοντέλο κβαντικής μέτρησης. Δείχνω τη διαγωνιοποίηση της μήτρας πυκνότητας που περιγράφει και τα δύο συστήματα, στη βάση από δισδιάστατες γενικευμένες Γκαουσσιανές. Χρησιμοποιώντας αυτό το αποτέλεσμα δείχνω ότι αν η αρχική κατάσταση του κβαντικού συστήματος είναι μία επαλληλία από δύο Γκαουσσιανές θα έχουμε ως αποτέλεσμα τη διάσπαση των τροχιών του κλασσικού συστήματος με βάρη τα πλάτη της επαλληλίας. Η ερώτηση σχετικά με τις αποσυζευκτικές ιδιότητες του κβαντικού συστήματος ερευνάται και βρίσκουμε ότι και γι αυτό το σύστημα έχουμε αποσύζευξη κάτω από τη ζεύξη με το κλασσικό σύστημα. Στο έκτο κεφάλαιο δίνουμε τα συμπεράσματα και τις πιθανές μέλλουσες κατευθύνσεις.
Η επιστήμη της κβαντικής πληροφορίας επιδιώκει την κατανόηση, στο ευρύτερο πλαίσιο της Κβαντομηχανικής, της πληροφορίας ως φυσικό αλλά και ως μαθηματικό εργαλείο. Έτσι, η κατανόηση των ιδιοτήτων της κβαντικής πληροφορίας (όπως π.χ. του εναγκαλισμού), κρίνεται απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη νέων κβαντικών τεχνολογιών. Στο πλαίσιο της διδακτορικής μου έρευνας ασχολήθηκα με α). την πλήρη κατανόηση και την περιγραφή της επικοινωνίας μεταξύ των απομακρυσμένων κβαντικών συστημάτων που αλληλεπιδρούν μέσω ενός κβαντικού πεδίου και β). την κατασκευή ενός θεωρητικού μοντέλου για την ακριβή περιγραφή του φαινομένου της μετάδοσης της πληροφορίας, η οποία δεν οδηγεί σε παραβίαση της αιτιότητας (Einstein causality). Για το σκοπό αυτό, στην παρούσα διατριβή μελετήθηκε το σύστημα των δύο εντοπισμένων ανιχνευτών (αρμονικών ταλαντωτών) που αλληλεπιδρούν μέσω ενός άμαζου βαθμωτού κβαντικού πεδίου, στην κατάσταση του κενού, μέσω μίας Unruh-DeWitt αλληλεπίδρασης. Το σύστημα αυτό είναι ισοδύναμο με ένα ανοικτό κβαντικό σύστημα (QBM model), όπου το πεδίο παίζει το ρόλο του περιβάλλοντος. Είναι ακριβώς επιλύσιμο και αποτελεί ένα μοντέλο κατάλληλο για την αντιμετώπιση θεμελιωδών προβλημάτων που αφορούν στις αλληλεπιδράσεις μεταξύ σωματιδίων και πεδίου, όπως το πρόβλημα της αιτιότητας (causality) και της τοπικότητας (locality) στις μετρήσεις κβαντικού πεδίου (quantum field measurements) που σχετίζονται και με τα πρόσφατα προτεινόμενα κβαντικά πειράματα στο διάστημα. Η ανάλυση της ακριβούς λύσης της χρονικής εξέλιξης του μοντέλου μας, οδήγησε στα ακόλουθα αποτελέσματα. i). Κοινές προσεγγίσεις που χρησιμοποιούνται για την μελέτη αντίστοιχων ανοικτών κβαντικών συστημάτων αποτυγχάνουν όταν η απόσταση μεταξύ των ανιχνευτών (συστημάτων) γίνεται ίση με την τάξη μεγέθους του χρόνου αποσύνθεσης (relaxation time) του συστήματος. Συγκεκριμένα, η μελέτη της δημιουργίας των συσχετισμών μεταξύ των απομακρυσμένων ανιχνευτών (συστημάτων) δεν περιγράφεται καλά από τη συνηθισμένη θεωρία διαταραχών (θεωρία διαταραχών 2ης τάξης) και την προσέγγιση Markov. ii). Υπάρχει μια μοναδική ασυμπτωτική κατάσταση στην οποία καταλήγει το υπό μελέτη σύστημα, η οποία είναι κατάσταση συσχετισμού (correlated state), όχι όμως κατάσταση εναγκαλισμού (entangled state), εκτός και αν η απόσταση μεταξύ των ανιχνευτών είναι τάξης μεγέθους του μήκους κύματος του ανταλλασσόμενου μεταξύ τους, κβάντου. iii). Τέλος, διαπιστώθηκε ότι η εξέλιξη των φαινομενικά εντοπισμένων παρατηρήσιμων μεγεθών είναι μη-αιτιακή. Το τελευταίο είναι μια σημαντική επίδειξη του προβλήματος των δύο ατόμων του Fermi, σε ένα σύστημα που μπορεί να επιλυθεί με ακρίβεια. Υποστηρίζουμε ότι η έννοια του εναγκαλισμού στα σχετικιστικά συστήματα, και ειδικότερα η μελέτη της φυσικής σημασίας της εξαγωγής του εναγκαλισμού από το κενό (Harvesting) απαιτεί επανακαθορισμό λόγω του προβλήματος της αιτιότητας. Το αποτέλεσμα της έρευνας αυτής, αναμένεται να συμβάλλει στην ανάπτυξη του τομέα της κβαντικής πληροφορίας, μέσα από τα αποτελέσματα που αφορούν στην κατανόηση της κβαντικής επικοινωνίαςσε μεγάλες αποστάσεις.