Challenges
Datasets
Workspaces
Papers
Discussions
Leaderboard
Log inSign up
Challenges
Datasets
Workspaces
Papers
Discussions
Leaderboard
Blog
Job Board
Q3AS

© 2026 Aqora Quantum S.A.S.

TermsPrivacyLegal Notice

Altıgen Bor Nitrür'deki Tek Foton Yayıcıların Polarizasyon Dinamikleri ve Kuantum Anahtar Dağıtımındaki Uygulamaları

Çağlar Samaner

Published Jan 1, 2025• 0 citations
OpenAlex

Abstract

Kuantum teknolojilerinin ilerlemesi, yüksek performanslı katı-hal tek foton kaynaklarının geliştirilmesine kritik düzeyde bağlıdır. Gelişmekte olan platformlar arasında, altıgen bor nitrür (hBN) içindeki kusurlar, oda sıcaklığında parlak ve kararlı tek foton emisyonu göstermeleri nedeniyle önemli ölçüde dikkat çekmiştir. Ancak, kuantum bilgisini kodlamak için hayati önem taşıyan polarizasyon özelliklerinin kapsamlı bir şekilde anlaşılması, dinamik etkileri göz ardı eden zaman ortalamalı ölçüm teknikleri nedeniyle sınırlı kalmıştır. Bu tez, hBN'deki tekil foton yayıcıların nanosaniye ölçeğindeki polarizasyon dinamiklerine yönelik çok yönlü bir araştırmayı sunmakta ve bu yayıcıların kuantum anahtar dağıtımı uygulamasındaki başarılı kullanımını göstermektedir. İlk olarak, doğrusal polarizasyonun zaman çözünürlüklü bir analizini sunup uygulayarak, doğrusal polarizasyon derecesinin statik olmadığını, bunun yerine emisyon ömrü boyunca önemli ölçüde evrildiğini ortaya koyuyoruz. En yüksek düzeyde polarize olmuş fotonların, bozunmanın ilk birkaç nanosaniyesi içinde yayıldığını bulduk. Bu davranışı çözümlemek için, ardından tam bir zaman çözünürlüklü Stokes parametre analizi gerçekleştirdik. Bu gelişmiş yöntem, doğrusal bazda gözlemlenen depolarizasyonun yalnızca rastgele dalgalanmalardan kaynaklanmadığını, aynı zamanda doğrusal polarizasyon derecesi düşerken bile bire yakın bir polarizasyon derecesi gösteren önemli bir dairesel polarizasyon bileşeni ile dinamik bir etkileşimden kaynaklandığını ortaya koymaktadır. Son olarak, bu temel bilgilerden yararlanarak, 2B malzeme tabanlı bir tek foton kaynağının, işlevsel bir kuantum anahtar dağıtımı sistemine ilk entegrasyonunu rapor ediyoruz. Karakterize edilmiş bir hBN kusur merkezi, oda sıcaklığında çalışan serbest uzay B92 protokolü uygulamasında kuantum ışık kaynağı olarak kullanılmış ve %8.95'lik bir kuantum bit hata oranı ile güvenli bir anahtar başarıyla oluşturulmuştur. Bu çalışma, sadece hBN tek foton yayıcılarının karmaşık fotofiziğine dair daha derin bir anlayış sağlamakla kalmayıp, aynı zamanda pratik kuantum iletişim teknolojileri için sağlam ve ölçeklenebilir bir kaynak olarak uygunluklarını da doğrulamaktadır.

Related papers

Altıgen Bor Nitrür Kusur Merkezlerinden Elde Edilen Tek-fotonlar ile Kuantum Kriptoloji

Kıvanç Uyanık, Görkem Mutlu, Özgür Çakır +1 more

Kuantum anahtar dağıtımı (KAD) kuantum mekaniğinin temel yasalarına dayalı güvenli bilgi teknolojileri kapsamında önerilmiş birçok uygulama arasında pratik kullanıma en yakın olanıdır. KAD iki kullanıcı arasında güvenli bilgi paylaşımı için kullanılan anahtarın üretilmesini ve dağıtılmasını sağlar. KAD sistemlerinin çalışma prensibinin ve sağladığı güvenliğin temelinde anahtarın tek fotonlar üzerinden kullanıcılar arasında dağıtılması vardır. Bu sebeple, verimli tek foton kaynakları KAD sistemleri için kritik öneme sahiptir. Literatürde farklı tek-foton kaynakları ile KAD gösterimleri mevcuttur ancak elde edilen anahtar üretim oranları ve güvenlik seviyeleri tek-foton kaynaklarının performanslarından kaynaklanan sebeplerle istenilen değerlere ulaşamamıştır. Bu sebeple, özellikle oda sıcaklığında ışıyan verimli tek-foton kaynaklarına yönelik araştırmalar yoğun bir şekilde devam etmektedir. Bu projede alternatif olarak son zamanlarda popüler olan altigen bor nitrür (hBN) içerisindeki kusur merkezleri KAD için tek-foton kaynağı olarak çalışıldı. HBN bilinen diğer iki boyutlu malzemelerden farklı olarak sahip olduğu geniş bant aralığı sayesinde (~5.5 eV) farklı enerji değerlerine sahip kusur merkezleri barındırır. Böylece, mor-ötesinden görünür bölgeye kadar olan geniş bir spektrumda tek-foton ışıması elde edilebilir. Ayrıca, hBN kusur merkezlerinden elde edilen tek-foton ışımasını 800 K gibi çok yüksek sıcaklıklarda da gözlemlemek mümkündür. Bütün bu özellikleri nedeniyle hBN malzemesinin kuantum bilgi teknolojileri, metroloji ve sensör teknolojileri gibi farklı alanlarda ve farklı ortam koşullarında kullanılabileceği düşünülmektedir. Bu proje kapsamında hBN içerisindeki kusur merkezlerinden elde edilen sıfır-fonon çizgisi (ZPL) ışımasının kuantum optik özelliklerinin incelendi ve bu yapılar ile ilk defa B92 protokolüne dayalı açık-hava KAD gösterimi yapıldı.

•Jan 1, 2021•0 citations

Açık-hava Uzak Mesafe Kuantum Anahtar Dağıtım Sistemi Geliştirilmesi

Ömer S. Tapşın

Kuantum Anahtar Dağıtımı (KAD), kuantum mekaniğine dayalı prensipleri kullanarak güvenli haberleşme sağlamak amacıyla kullanılan gelişmiş bir yöntemdir. Geleneksel şifreleme yöntemlerinin hesaplama karmaşıklığına dayanmasına karşın, KAD sistemleri birbirlerinden uzak taraflar arasında kriptografik anahtarlar oluşturmak amacıyla kullanmaktadır. KAD sistemleri, tek-foton seviyesinde foton kaynakları tarafından üretilen uçan-kubit durumlarının polarizasyon, faz, yörüngesel açısal momentum vb. gibi fiziksel serbestlik derecelerinin kuantum bilgi işlemesi amacıyla kullanmaktadır. Güvenli iletişim için kullanılan kuantum ışık kaynakları çeşitli yöntemler ile elde edilmektedir. İdeal olarak deterministik olaylarla üretilen tek-foton durumlarının yanı sıra, foton-çifti ve zayıf-tutarlı durumlar gibi nedensel olmayan yöntemler çeşitli senaryolar özelinde öne çıkmaktadır. Bu bağlamda KAD protokollerinin yanında iletişim kanalları (optik fiber, açık-hava ve sualtı) dikkate alındığında, kuantum ışık kaynakları KAD uygulamaları içerisinde farklı avantajlar ve dezavantajlar sunmaktadır. Bu bağlamda, KAD uygulamalarının verimliliği, menzili ve güvenliği, KAD protokolü ve kuantum ışık kaynaklarının seçimi kapsamında belirleyici olmaktadır. Bu tezin kapsamında, zayıf-tutarlı durumlar kullanarak çeşitli mesafelerde ve anahtarlama oranlarında açık-hava dik-olmayan kuantum durumlarının polarizasyon kodlamasına dayanan B92 protokolü gerçekleştirilmiştir.

•Jan 1, 2024•0 citations

V Tipi Atomlarda Kuantum Girişiminin Yayınım ve Soğurma Üzerindeki Etkileri

Halil Altuğ Cantürk

Kuantum optiği ve atom fiziği alanlarında, iki seviyeli atomik sistemler, radyatif geçişlerin gerçekleşebileceği en basit yapı taşlarıdır ve görece sade seviye dinamiklerine sahiptir. Ancak bu yapısal sadelik, çok seviyeli atomik konfigürasyonlarda ortaya çıkabilecek daha karmaşık ve egzotik kuantum fenomenlerinin gözlemlenmesini sınırlandırmaktadır. Bu tez kapsamında, kuantum Langevin denklemleri kullanılarak, tek frekanslı ve eşuyumlu bir alanla sürülen tek bir V-tipli üç seviyeli atomun kararlı durumdaki ışıma ve soğurma karakteristiği ile popülasyon dinamikleri incelenmiştir. V-tipli konfigürasyonun sunduğu seviye yapısı, sisteme bir kuantum girişim parametresi kazandırmakta ve radyatif geçiş yolları arasında girişim etkilerinin ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Bu kuantum girişim etkisinin ışınım ve soğurma spektrumları üzerindeki etkileri, giydirilmiş atom resmi üzerinden ayrıntılı biçimde analiz edilmiştir.

•Jan 1, 2025•0 citations

Foton Neden Dağılmaz? Işığın Doğasına Dair Dört Akıl Deneyi

İsmail Şen

Foton Neden Dağılmaz? Işığın Doğasına Dair Dört Akıl Deneyi Giriş Bir el feneri düşünün. Sıradan bir el feneri değil, uzayın derinliklerinde asılı duran, içi ayna gibi parlayan devasa çanak şeklinde bir yapı. Bu fenerin sıradan ampulünü söküp atıyoruz. Onun yerine, tam odak noktasına çok özel bir düzenek kuruyoruz: Işık hızıyla aynı tempoda patlayan, her patlamada atomlarına ayrışan binlerce küçük enerji paketi. Bu paketler, zincirleme bir reaksiyonla tam olarak ışık hızı frekansında, birbiri ardına infilak ettiriliyor. Bu düşünce deneyi, bizi ışığın doğasına dair temel bir sorgulamaya götürecek. Işık nedir? Dalga mıdır, parçacık mıdır? Yoksa bu iki kavramın da ötesinde bir şey midir? Ve asıl mesele şu: Klasik açıklamaların her biri neden bir noktada çöküyor? — — — Birinci Akıl Deneyi: Kaosun İçinde Düzen Aramak Atomik Patlamalar ve Kaos Hayal ettiğimiz bu dev el fenerinde, saniyeler içinde yüz binlerce ardışık patlama gerçekleşiyor. Her patlamayla atomlarına ayrışan enerji paketleri, çanağın pürüzsüz yüzeyine korkunç bir hızla çarpıyor. Tam bu noktada sistem bir kaosa sürükleniyor. Çanaktan seken atomlar, yeni patlamayla gelen taze atomlarla kafa kafaya çarpışıyor. Tam enerji sönümlenecekken, arkadan gelen hızlı atomlar yavaşlayanlara çarparak onları tekrar ileri itiyor. Çanağın yanlarından seken atomlar ise karşı tarafa ya da doğrudan uzay boşluğuna doğru kontrolsüzce saçılmaya çalışıyor. Bu koşullar altında geometrik bir odaklanma değil, saf kaos vardır. Büyük Paradoks: Foton Neden Dağılmaz? Şimdi o dev el fenerine orijinal ampulünü geri takıp gücü açalım. Işık, az önceki atomik kaosun aksine, muazzam bir disiplinle odaklanıyor, belirli bir mesafe boyunca sütun gibi ilerliyor ve ancak çok uzaklarda dağılmaya başlıyor. Peki, ne oldu da ışık, o atomlar gibi birbirine çarpıp darmadağın olmadı? Burada hayati bir noktayı fark ediyoruz: Fotonlar kendi aralarında etkileşimsizdir. Atomlar gibi çarpışıp birbirlerinin yolunu kesmezler. Işık demetleri birbirinin içinden sanki diğerleri yokmuş gibi geçer gider. Bu gözlem bizi ikinci deneye götürüyor. — — — İkinci Akıl Deneyi: Sihirli Etkileşimsiz Atomlar Aynı devasa düzeneği, aynı pürüzsüz çanağı ve aynı atomik patlama mekanizmasını tekrar kuralım. Ancak bu sefer bir fizik sihri yapıyoruz: Atomları kendi aralarında tamamen etkileşimsiz hale getiriyoruz. Parçacık Yanılgısı Atomlar artık birbiriyle etkileşmiyor. Ancak karşımıza aşılması imkânsız bir engel çıkıyor: Yüzeyle temas. Çanağın odak noktasına en yakın olan ve dik açıyla çarpan atomlar, tek bir yansımayla kurtulmak yerine, çanağın derinliklerinde binlerce kez sekmeye başlıyor. Bir atom yüzeye ne kadar çok temas ederse, çıkış açısı o denli sapıyor ve darmadağın oluyor. Parçacık mantığıyla odaklanmış bir sütun oluşturmak fiziksel olarak imkânsızdır. Dalga Yanılgısı Şimdi de ışığın dalga modelini düşünelim. Suya atılan bir taşın oluşturduğu halkaları gözünüzün önüne getirin. Çanak bu dalgayı yakalar ve bir odak noktasına toplar. Fakat dalga mekaniğinin değişmez bir kuralı vardır: Dalga o odak noktasından geçer geçmez, tekrar dairesel halkalar halinde her yöne yayılmaya başlar. Odaktan sonra düz bir hat üzerinde ilerleyemez. Büyük Çelişki İşte çelişki tam burada ortaya çıkar. Eğer ışık sadece bir parçacık olsaydı, yüzeyle girdiği sayısız temas sonucu kaosa sürüklenip dağılmalıydı. Eğer ışık sadece bir dalga olsaydı, çanağın odağından çıktıktan sonra her yöne saçılarak sönümlenmeliydi. Ama ışık bunların hiçbirini yapmıyor. Çanaktan çıktıktan sonra belirli bir mesafe boyunca sanki görünmez bir ray üzerindeymiş gibi, dağılmadan ve sapmadan yoluna devam ediyor. Bu, ne parçacık ne de dalga modeliyle tam olarak açıklanamayan bir davranıştır. Peki o zaman ne sorulmalı? — — — Üçüncü Akıl Deneyi: Gözlemci Paradoksu Deneyin bıraktığı soru şudur: Eğer ışık ne tam parçacık ne tam dalga ise, biz neyi gözlemliyoruz? Ve daha da önemlisi: Gözlem, gözlemlenen şeyi değiştirir mi? Kuantum Anlatısı ve Bir Uyarı Kuantum mekaniğinin popüler yorumu şunu söyler: Gözlem yapılana kadar parçacık bir olasılık bulutu halindedir, gözlem yapıldığında bu bulut çöker ve parçacık belirli bir yerde belirir. Buradan sıklıkla şu sonuç çıkarılır: Gözlemcinin bilinci gerçekliği yaratıyor. Ama burada kritik bir soru sormak gerekir: Gözlemci kim ya da nedir? Gözlem eyleminde gerçekten neler oluyor? Gözlemci Aslında Bir Etkileşimdir Bir elektronu "görmek" için ne yaparız? Üzerine foton göndeririz. Ya da radyo dalgası kullanırız. Ölçüm aracının gönderdiği foton, hedef parçacıkla fiziksel olarak etkileşime girer. Yani "gözlem" dediğimiz şey, aslında bir fotonun ya da bir dalga boyunun hedefle kurduğu somut bir fiziksel temas olayıdır. Dalga fonksiyonunu çökerten şey, gözlemcinin bilinci değildir. Gözlemci ile olan fiziksel etkileşimdir. Mistik yorumun gereksizdir; olan şey mekaniktir. Laboratuvar Kanıtı: 1990'larda Nobel ödüllü fizikçi Serge Haroche'un yaptığı deneylerde, bir fotonun hiçbir insan gözlemcisi olmadan, yalnızca mikrodalga boşluğuyla fiziksel temas kurarak kuantum özelliğini kaybettiği gösterildi. Dekogerans teorisi olarak bilinen bu bulgu, "gözlem için bilinç şart değildir, fiziksel temas yeterlidir" önermesini laboratuvar ortamında doğrular. (Zurek, Reviews of Modern Physics, 2003) Işığın Aradalığının Fotoğrafı 2015 yılında İsviçre Federal Teknoloji Enstitüsü'nde (EPFL) gerçekleştirilen bir deneyde, bilim insanları ışığın bu "aradalık" halini ilk kez doğrudan görüntüledi. Bir nano-tel üzerine hapsedilen fotonlar elektronlarla vuruldu; ışığın aynı anda hem duran dalga hem de ayrık enerji paketleri olarak davrandığı tek bir karede fotoğraflandı. Önemi: Bu deney, "ne tam dalga ne tam parçacık" önermesini felsefi bir sezgiden çıkarıp gözlemlenebilir bir fiziksel gerçeğe dönüştürüyor. Görüntüyü oluşturan şeyin elektronun fotonla mekanik teması olduğu gerçeği ise "gözlemci bir etkileşimdir" tezini doğrudan destekliyor. Fotonun Kendi Kendine Etkileşimi Bu durumda şu soru ortaya çıkar: Peki ya hiç gözlemci yoksa? Foton kendi başına, uygun bir geometrik ortamda ne yapar? Çanakta olan şey tam da budur: foton dalgaları yüzeyde birbirleriyle etkileşir. Gözlemci olmasa da, geometri uygunsa, foton kendisiyle etkileşebilir. Bu etkileşim dalga fonksiyonunu baskılar ve odaklanmayı zorunlu kılar. Geometri yeterlidir; bir bilinç şart değildir. — — — Dördüncü Akıl Deneyi: SDFT ile Yeniden Şimdi aynı deneyi farklı bir teorik çerçeveden, SDFT (Şen'in Baskın Akış Teorisi) perspektifinden yeniden kuralım. SDFT'ye Göre Foton SDFT'ye göre foton bir dalgadır. Foton dalgaları yansıtıcı yüzeye çarptığında, yansıyan foton kendisiyle etkileşime girer. Bu etkileşim dalga fonksiyonunu baskılar ve dalgayı toparlar. Klasik kuantum literatürü bu durumu "dalga fonksiyonunun çöküşü, parçacık formu" olarak tanımlar. SDFT ise bunu farklı şekilde açıklar: olan şey baskılanmış dalgadır, çökmüş değil; toparlanmış. Baskılanmanın Süresi ve Yoğunluk Foton çanaktan çıktığında baskılanmış haldedir: toparlanmış, parçacık benzeri davranıyor. Bu hal bir süre korunur. Merkezdeki foton yoğunluğu yüksekse, fotonlar arası etkileşim güçlü kalır ve baskılanma devam eder. Dış katmanlardaki fotonlar önce dalga doğasına dönüşüp ayrılmaya başlar; bu ayrılma içe doğru kademeli ilerler. Hacim genişledikçe yoğunluk düşer, etkileşim zayıflar, baskılanma çözülür. Işın demeti bu yüzden koni gibi davranır: merkezde yoğun ve baskılı, dışarıya doğru kademeli olarak dalga doğasına dönen bir yapı. Dağılma ani değil, içten dışa açılan bir süreçtir. Laboratuvar Uyumu: Bessel ve Airy demetleri üzerine yapılan deneylerde, bu özel geometrik yapıdaki ışık demetlerinin yollarına çıkan engelden sonra kendi formlarına geri döndüğü gözlemlendi (self-healing). Dış halkalardan gelen dalga yapısının merkezi sürekli beslemesi, SDFT'nin "merkezdeki yoğunluk baskılanmayı korur, dış katmanlar önce çözülür" mekanizmasıyla uyumludur. (Siviloglou ve ark., Science, 2007) Fotonlar Etkileşebilir mi? Klasik fizikte "fotonlar birbiriyle etkileşmez" kuralı uzun süre geçerli sayıldı. Ancak 2013 ve 2018 yıllarında MIT ve Harvard Üniversitesi'nden bir ekip (Mikhail Lukin ve Vladan Vuletic önderliğinde), fotonları aşırı soğutulmuş rubidyum gazı içinden geçirdi. Fotonların birbirini itmek yerine ikili ve üçlü paketler oluşturduğu, adeta kütle kazanmış gibi birlikte hareket ettiği gözlemlendi. SDFT Bağlantısı: Bu, fotonların uygun bir ortamda birbirlerinin davranışını etkileyebildiğinin doğrudan kanıtıdır. Işık demetinin sütun gibi ilerlemesi, bu içsel etkileşimin bir yansıması olarak değerlendirilebilir. (Nature, 2013; Science, 2018) Gözlemci Paradoksunun Çözümü O halde dalga fonksiyonunu çökerten, gözlemcinin varlığı değildir. Gözlemci ile olan etkileşimdir. Bu etkileşim, gözlemcinin gönderdiği fotondur ya da kullandığı radyo dalgasıdır. Foton, gözlemci olmasa dahi, uygun geometrik koşulda kendisiyle etkileşip dalga fonksiyonunu baskılayabilir. Yeter ki geometrik ortam uygun olsun. Ne bir olasılık bulutu vardır, ne gözlemcinin bilinci bir şeyi değiştirir. — — — Sonuç Bu dört akıl deneyi boyunca yaptığımız şey şudur: Atomları etkileşimli ve etkileşimsiz kılarak, dalga ve parçacık modellerini sınayarak, gözlemciyi devreye sokup çıkararak, ışığın doğasına dair her klasik açıklamanın bir noktada yetersiz kaldığını gösterdik. Her model bir şeyi açıklıyor, ama bir başka şeyi dışarıda bırakıyor. Parçacık modeli yüzey temasını açıklayamıyor. Dalga modeli odaktan sonraki düzeni açıklayamıyor. Bilinç-merkezli kuantum yorumu ise ölçüm eyleminin fiziksel içeriğini göz ardı ediyor. SDFT bu boşluğu mekanizma ile kapatır: foton dalgadır, etkileşim onu toparlar, geometri yeterlidir. Gözlemci bir bilinç değil, bir etkileşimdir. Bu önerme artık yalnızca bir düşünce deneyi değil; modern laboratuvar bulgularıyla uyumlu bir mekanik açıklamadır. Belki de ışık, tıpkı sorduğumuz sorular gibi, aradadır. Ne burada, ne orada. Hem burada, hem orada. Ve bu "aradalık", kaçınılması gereken bir muğlaklık değil, mekani

•Mar 21, 2026•0 citations

KUANTUM HATA DÜZELTME ENTEGRASYONU İLE GROVER SALDIRILARINA DİRENEN HİBRİT SİMETRİK ŞİFRELEME YAKLAŞIMI

Ozge Tas

Kuantum Hata Düzeltme Entegrasyonu ile Grover Saldırılarına Direnen Hibrit Simetrik Şifreleme Yaklaşımı Hibrit şifreleme yaklaşımı kuantum hata düzeltme entegrasyonu ve grover saldırılarına karşı direnç göstermektedir. Gelişen kuantum hesaplama yöntemleriyle kriptografik sistemlerin güvenliğini arttırmak için yenilikçi hesaplama yöntemleri geliştirilmiştir.Kuantum algoritması olan grover algoritması geleneksel simetrik şifreleme yöntemlerini tehdit ettikçe kuantum hata düzeltmeyi içeren hibrit şifreleme yöntemleri geliştirilmesi giderek önemli hale gelmiştir. Bu yaklaşımla hassas verilerin korunması kuantum tehtidlerinin oluşturduğu diğer güvenlik açıklarını ele almak için simetrik ve asimetrik şifreleme yöntemlerinin birleşim yöntemleri kullanılmaktadır. Hibrit simetrik şifreleme çalışma prensibi simetrik bir anahtarın verilerin büyük bir kısmını şifrelediği ve asimetrik sistemin bu simetrik anahtarı ilettiği çift katmanlı bir mekanizma kullanır. Kuantum hata düzeltme tekniklerine entegre ederek bu yöntem şifrelenmiş verilerin iletim sırasında hatalara ve saldırılara karşı bütünlüğünü korumayı amaçlar ve bu durum modern iletişim altyapılarının güvenliğini sağlamada kritik önem taşır.Bu tür gelişmeler yalnızca gizliliği ve verimliliği sağlamakla kalmaz aynı zamanda kriptografik sistemlerin kuantum teknolojilerine hakim olduğu bir sistem sağlar.Bu hibrit yaklaşım önemli düzeydeki etkileri gelişmiş güvenlik önemlerinin alınmasına olanak sağlayarak , siber güvenlik alanında kuantum hesaplama zorluklarına uyum sağlama konusunda artan ihtiyaçlara yanıt sunar.Dünya çapındaki kurumlar Grover algoritmasının etkilerini ve yerleşik şifreleme standartlarına yönelik potansiyel risklerini araştırırken kuantum hata düzeltmenin hibrit şifreleme çözümlerine entegrasyonu veri güvenliğini korumak için proaktif bir önlem olarak görülmektedir. Bu değişimler özellikle geleneksel ve kuantum dirençli metodojiler arasındaki kriptografik uygulamaların geleceği hakkında önemli tartışmalara yol açmaktadır. Alanda yapılan önemli çalışmalar bu hibrit sistemlerin uygulanmasına, anahtar boyutlarında gerekli ayarlamalara ve kuantum sonrası kriptografik çözümlere geçişe odaklanmaktadır. Kuruluşların bu teknolojileri entegre etmesi için klasik ve kuantum teknolojilerinin getirdiği tehditlere dayanabilen güvenli ve ölçeklenebilir kriptografik çerçevelerin geliştirilmesinin araştırmalar için kritik öneme sahiptir.

•Jan 1, 2025•0 citations

Rosen-Morse Kuantum Kuyusunun Safsızlıkla İlgili Doğrusal Olmayan Optik Özellikleri

A. Türkoğlu

Bu çalışmada, dış statik elektrik ve manyetik alanın Rosen-Morse kuantum kuyusundaki temel durumla ilişkili hidrojenik donor safsızlık atomunun bağlanma enerjisi üzerindeki etkisi teorik olarak etkin kütle yaklaşımında varyasyonel bir yöntem kullanılarak araştırılmıştır. Bu yapıdaki safsızlıkla ilişkili doğrusal olmayan optik özellikler, kompakt yoğunluklu matris yaklaşımı kullanılarak hesaplanmıştır. Doğrusal olmayan optik özelliklerin sayısal sonuçları, merkezi donor safsızlığı için statik elektrik ve manyetik alanın iki farklı değeri için gelen foton enerjisinin fonksiyonları olarak sunulmuştur. Ayrıca, hidrojenik donorsafsızlığının bağlanma enerjisi, statik elektrik ve manyetik alanın bir fonksiyonu olarak gösterilmiştir. Sonuç olarak, yapının doğrusal olmayan optik özelliklerinin, donor atomunun varlığından ve statik elektrik ve manyetik alanların büyüklüğünden önemli ölçüde etkilendiği bulunmuştur.

Bilecik Şeyh Edebali Üniversitesi Fen Bilimleri Dergisi•Dec 16, 2021•1 citation
Kuantum teknolojilerinin ilerlemesi, yüksek performanslı katı-hal tek foton kaynaklarının geliştirilmesine kritik düzeyde bağlıdır. Gelişmekte olan platformlar arasında, altıgen bor nitrür (hBN) içindeki kusurlar, oda sıcaklığında parlak ve kararlı tek foton emisyonu göstermeleri nedeniyle önemli ölçüde dikkat çekmiştir. Ancak, kuantum bilgisini kodlamak için hayati önem taşıyan polarizasyon özelliklerinin kapsamlı bir şekilde anlaşılması, dinamik etkileri göz ardı eden zaman ortalamalı ölçüm teknikleri nedeniyle sınırlı kalmıştır. Bu tez, hBN'deki tekil foton yayıcıların nanosaniye ölçeğindeki polarizasyon dinamiklerine yönelik çok yönlü bir araştırmayı sunmakta ve bu yayıcıların kuantum anahtar dağıtımı uygulamasındaki başarılı kullanımını göstermektedir. İlk olarak, doğrusal polarizasyonun zaman çözünürlüklü bir analizini sunup uygulayarak, doğrusal polarizasyon derecesinin statik olmadığını, bunun yerine emisyon ömrü boyunca önemli ölçüde evrildiğini ortaya koyuyoruz. En yüksek düzeyde polarize olmuş fotonların, bozunmanın ilk birkaç nanosaniyesi içinde yayıldığını bulduk. Bu davranışı çözümlemek için, ardından tam bir zaman çözünürlüklü Stokes parametre analizi gerçekleştirdik. Bu gelişmiş yöntem, doğrusal bazda gözlemlenen depolarizasyonun yalnızca rastgele dalgalanmalardan kaynaklanmadığını, aynı zamanda doğrusal polarizasyon derecesi düşerken bile bire yakın bir polarizasyon derecesi gösteren önemli bir dairesel polarizasyon bileşeni ile dinamik bir etkileşimden kaynaklandığını ortaya koymaktadır. Son olarak, bu temel bilgilerden yararlanarak, 2B malzeme tabanlı bir tek foton kaynağının, işlevsel bir kuantum anahtar dağıtımı sistemine ilk entegrasyonunu rapor ediyoruz. Karakterize edilmiş bir hBN kusur merkezi, oda sıcaklığında çalışan serbest uzay B92 protokolü uygulamasında kuantum ışık kaynağı olarak kullanılmış ve %8.95'lik bir kuantum bit hata oranı ile güvenli bir anahtar başarıyla oluşturulmuştur. Bu çalışma, sadece hBN tek foton yayıcılarının karmaşık fotofiziğine dair daha derin bir anlayış sağlamakla kalmayıp, aynı zamanda pratik kuantum iletişim teknolojileri için sağlam ve ölçeklenebilir bir kaynak olarak uygunluklarını da doğrulamaktadır.
Kuantum anahtar dağıtımı (KAD) kuantum mekaniğinin temel yasalarına dayalı güvenli bilgi teknolojileri kapsamında önerilmiş birçok uygulama arasında pratik kullanıma en yakın olanıdır. KAD iki kullanıcı arasında güvenli bilgi paylaşımı için kullanılan anahtarın üretilmesini ve dağıtılmasını sağlar. KAD sistemlerinin çalışma prensibinin ve sağladığı güvenliğin temelinde anahtarın tek fotonlar üzerinden kullanıcılar arasında dağıtılması vardır. Bu sebeple, verimli tek foton kaynakları KAD sistemleri için kritik öneme sahiptir. Literatürde farklı tek-foton kaynakları ile KAD gösterimleri mevcuttur ancak elde edilen anahtar üretim oranları ve güvenlik seviyeleri tek-foton kaynaklarının performanslarından kaynaklanan sebeplerle istenilen değerlere ulaşamamıştır. Bu sebeple, özellikle oda sıcaklığında ışıyan verimli tek-foton kaynaklarına yönelik araştırmalar yoğun bir şekilde devam etmektedir. Bu projede alternatif olarak son zamanlarda popüler olan altigen bor nitrür (hBN) içerisindeki kusur merkezleri KAD için tek-foton kaynağı olarak çalışıldı. HBN bilinen diğer iki boyutlu malzemelerden farklı olarak sahip olduğu geniş bant aralığı sayesinde (~5.5 eV) farklı enerji değerlerine sahip kusur merkezleri barındırır. Böylece, mor-ötesinden görünür bölgeye kadar olan geniş bir spektrumda tek-foton ışıması elde edilebilir. Ayrıca, hBN kusur merkezlerinden elde edilen tek-foton ışımasını 800 K gibi çok yüksek sıcaklıklarda da gözlemlemek mümkündür. Bütün bu özellikleri nedeniyle hBN malzemesinin kuantum bilgi teknolojileri, metroloji ve sensör teknolojileri gibi farklı alanlarda ve farklı ortam koşullarında kullanılabileceği düşünülmektedir. Bu proje kapsamında hBN içerisindeki kusur merkezlerinden elde edilen sıfır-fonon çizgisi (ZPL) ışımasının kuantum optik özelliklerinin incelendi ve bu yapılar ile ilk defa B92 protokolüne dayalı açık-hava KAD gösterimi yapıldı.
Kuantum Anahtar Dağıtımı (KAD), kuantum mekaniğine dayalı prensipleri kullanarak güvenli haberleşme sağlamak amacıyla kullanılan gelişmiş bir yöntemdir. Geleneksel şifreleme yöntemlerinin hesaplama karmaşıklığına dayanmasına karşın, KAD sistemleri birbirlerinden uzak taraflar arasında kriptografik anahtarlar oluşturmak amacıyla kullanmaktadır. KAD sistemleri, tek-foton seviyesinde foton kaynakları tarafından üretilen uçan-kubit durumlarının polarizasyon, faz, yörüngesel açısal momentum vb. gibi fiziksel serbestlik derecelerinin kuantum bilgi işlemesi amacıyla kullanmaktadır. Güvenli iletişim için kullanılan kuantum ışık kaynakları çeşitli yöntemler ile elde edilmektedir. İdeal olarak deterministik olaylarla üretilen tek-foton durumlarının yanı sıra, foton-çifti ve zayıf-tutarlı durumlar gibi nedensel olmayan yöntemler çeşitli senaryolar özelinde öne çıkmaktadır. Bu bağlamda KAD protokollerinin yanında iletişim kanalları (optik fiber, açık-hava ve sualtı) dikkate alındığında, kuantum ışık kaynakları KAD uygulamaları içerisinde farklı avantajlar ve dezavantajlar sunmaktadır. Bu bağlamda, KAD uygulamalarının verimliliği, menzili ve güvenliği, KAD protokolü ve kuantum ışık kaynaklarının seçimi kapsamında belirleyici olmaktadır. Bu tezin kapsamında, zayıf-tutarlı durumlar kullanarak çeşitli mesafelerde ve anahtarlama oranlarında açık-hava dik-olmayan kuantum durumlarının polarizasyon kodlamasına dayanan B92 protokolü gerçekleştirilmiştir.
Kuantum optiği ve atom fiziği alanlarında, iki seviyeli atomik sistemler, radyatif geçişlerin gerçekleşebileceği en basit yapı taşlarıdır ve görece sade seviye dinamiklerine sahiptir. Ancak bu yapısal sadelik, çok seviyeli atomik konfigürasyonlarda ortaya çıkabilecek daha karmaşık ve egzotik kuantum fenomenlerinin gözlemlenmesini sınırlandırmaktadır. Bu tez kapsamında, kuantum Langevin denklemleri kullanılarak, tek frekanslı ve eşuyumlu bir alanla sürülen tek bir V-tipli üç seviyeli atomun kararlı durumdaki ışıma ve soğurma karakteristiği ile popülasyon dinamikleri incelenmiştir. V-tipli konfigürasyonun sunduğu seviye yapısı, sisteme bir kuantum girişim parametresi kazandırmakta ve radyatif geçiş yolları arasında girişim etkilerinin ortaya çıkmasına neden olmaktadır. Bu kuantum girişim etkisinin ışınım ve soğurma spektrumları üzerindeki etkileri, giydirilmiş atom resmi üzerinden ayrıntılı biçimde analiz edilmiştir.
Foton Neden Dağılmaz? Işığın Doğasına Dair Dört Akıl Deneyi Giriş Bir el feneri düşünün. Sıradan bir el feneri değil, uzayın derinliklerinde asılı duran, içi ayna gibi parlayan devasa çanak şeklinde bir yapı. Bu fenerin sıradan ampulünü söküp atıyoruz. Onun yerine, tam odak noktasına çok özel bir düzenek kuruyoruz: Işık hızıyla aynı tempoda patlayan, her patlamada atomlarına ayrışan binlerce küçük enerji paketi. Bu paketler, zincirleme bir reaksiyonla tam olarak ışık hızı frekansında, birbiri ardına infilak ettiriliyor. Bu düşünce deneyi, bizi ışığın doğasına dair temel bir sorgulamaya götürecek. Işık nedir? Dalga mıdır, parçacık mıdır? Yoksa bu iki kavramın da ötesinde bir şey midir? Ve asıl mesele şu: Klasik açıklamaların her biri neden bir noktada çöküyor? — — — Birinci Akıl Deneyi: Kaosun İçinde Düzen Aramak Atomik Patlamalar ve Kaos Hayal ettiğimiz bu dev el fenerinde, saniyeler içinde yüz binlerce ardışık patlama gerçekleşiyor. Her patlamayla atomlarına ayrışan enerji paketleri, çanağın pürüzsüz yüzeyine korkunç bir hızla çarpıyor. Tam bu noktada sistem bir kaosa sürükleniyor. Çanaktan seken atomlar, yeni patlamayla gelen taze atomlarla kafa kafaya çarpışıyor. Tam enerji sönümlenecekken, arkadan gelen hızlı atomlar yavaşlayanlara çarparak onları tekrar ileri itiyor. Çanağın yanlarından seken atomlar ise karşı tarafa ya da doğrudan uzay boşluğuna doğru kontrolsüzce saçılmaya çalışıyor. Bu koşullar altında geometrik bir odaklanma değil, saf kaos vardır. Büyük Paradoks: Foton Neden Dağılmaz? Şimdi o dev el fenerine orijinal ampulünü geri takıp gücü açalım. Işık, az önceki atomik kaosun aksine, muazzam bir disiplinle odaklanıyor, belirli bir mesafe boyunca sütun gibi ilerliyor ve ancak çok uzaklarda dağılmaya başlıyor. Peki, ne oldu da ışık, o atomlar gibi birbirine çarpıp darmadağın olmadı? Burada hayati bir noktayı fark ediyoruz: Fotonlar kendi aralarında etkileşimsizdir. Atomlar gibi çarpışıp birbirlerinin yolunu kesmezler. Işık demetleri birbirinin içinden sanki diğerleri yokmuş gibi geçer gider. Bu gözlem bizi ikinci deneye götürüyor. — — — İkinci Akıl Deneyi: Sihirli Etkileşimsiz Atomlar Aynı devasa düzeneği, aynı pürüzsüz çanağı ve aynı atomik patlama mekanizmasını tekrar kuralım. Ancak bu sefer bir fizik sihri yapıyoruz: Atomları kendi aralarında tamamen etkileşimsiz hale getiriyoruz. Parçacık Yanılgısı Atomlar artık birbiriyle etkileşmiyor. Ancak karşımıza aşılması imkânsız bir engel çıkıyor: Yüzeyle temas. Çanağın odak noktasına en yakın olan ve dik açıyla çarpan atomlar, tek bir yansımayla kurtulmak yerine, çanağın derinliklerinde binlerce kez sekmeye başlıyor. Bir atom yüzeye ne kadar çok temas ederse, çıkış açısı o denli sapıyor ve darmadağın oluyor. Parçacık mantığıyla odaklanmış bir sütun oluşturmak fiziksel olarak imkânsızdır. Dalga Yanılgısı Şimdi de ışığın dalga modelini düşünelim. Suya atılan bir taşın oluşturduğu halkaları gözünüzün önüne getirin. Çanak bu dalgayı yakalar ve bir odak noktasına toplar. Fakat dalga mekaniğinin değişmez bir kuralı vardır: Dalga o odak noktasından geçer geçmez, tekrar dairesel halkalar halinde her yöne yayılmaya başlar. Odaktan sonra düz bir hat üzerinde ilerleyemez. Büyük Çelişki İşte çelişki tam burada ortaya çıkar. Eğer ışık sadece bir parçacık olsaydı, yüzeyle girdiği sayısız temas sonucu kaosa sürüklenip dağılmalıydı. Eğer ışık sadece bir dalga olsaydı, çanağın odağından çıktıktan sonra her yöne saçılarak sönümlenmeliydi. Ama ışık bunların hiçbirini yapmıyor. Çanaktan çıktıktan sonra belirli bir mesafe boyunca sanki görünmez bir ray üzerindeymiş gibi, dağılmadan ve sapmadan yoluna devam ediyor. Bu, ne parçacık ne de dalga modeliyle tam olarak açıklanamayan bir davranıştır. Peki o zaman ne sorulmalı? — — — Üçüncü Akıl Deneyi: Gözlemci Paradoksu Deneyin bıraktığı soru şudur: Eğer ışık ne tam parçacık ne tam dalga ise, biz neyi gözlemliyoruz? Ve daha da önemlisi: Gözlem, gözlemlenen şeyi değiştirir mi? Kuantum Anlatısı ve Bir Uyarı Kuantum mekaniğinin popüler yorumu şunu söyler: Gözlem yapılana kadar parçacık bir olasılık bulutu halindedir, gözlem yapıldığında bu bulut çöker ve parçacık belirli bir yerde belirir. Buradan sıklıkla şu sonuç çıkarılır: Gözlemcinin bilinci gerçekliği yaratıyor. Ama burada kritik bir soru sormak gerekir: Gözlemci kim ya da nedir? Gözlem eyleminde gerçekten neler oluyor? Gözlemci Aslında Bir Etkileşimdir Bir elektronu "görmek" için ne yaparız? Üzerine foton göndeririz. Ya da radyo dalgası kullanırız. Ölçüm aracının gönderdiği foton, hedef parçacıkla fiziksel olarak etkileşime girer. Yani "gözlem" dediğimiz şey, aslında bir fotonun ya da bir dalga boyunun hedefle kurduğu somut bir fiziksel temas olayıdır. Dalga fonksiyonunu çökerten şey, gözlemcinin bilinci değildir. Gözlemci ile olan fiziksel etkileşimdir. Mistik yorumun gereksizdir; olan şey mekaniktir. Laboratuvar Kanıtı: 1990'larda Nobel ödüllü fizikçi Serge Haroche'un yaptığı deneylerde, bir fotonun hiçbir insan gözlemcisi olmadan, yalnızca mikrodalga boşluğuyla fiziksel temas kurarak kuantum özelliğini kaybettiği gösterildi. Dekogerans teorisi olarak bilinen bu bulgu, "gözlem için bilinç şart değildir, fiziksel temas yeterlidir" önermesini laboratuvar ortamında doğrular. (Zurek, Reviews of Modern Physics, 2003) Işığın Aradalığının Fotoğrafı 2015 yılında İsviçre Federal Teknoloji Enstitüsü'nde (EPFL) gerçekleştirilen bir deneyde, bilim insanları ışığın bu "aradalık" halini ilk kez doğrudan görüntüledi. Bir nano-tel üzerine hapsedilen fotonlar elektronlarla vuruldu; ışığın aynı anda hem duran dalga hem de ayrık enerji paketleri olarak davrandığı tek bir karede fotoğraflandı. Önemi: Bu deney, "ne tam dalga ne tam parçacık" önermesini felsefi bir sezgiden çıkarıp gözlemlenebilir bir fiziksel gerçeğe dönüştürüyor. Görüntüyü oluşturan şeyin elektronun fotonla mekanik teması olduğu gerçeği ise "gözlemci bir etkileşimdir" tezini doğrudan destekliyor. Fotonun Kendi Kendine Etkileşimi Bu durumda şu soru ortaya çıkar: Peki ya hiç gözlemci yoksa? Foton kendi başına, uygun bir geometrik ortamda ne yapar? Çanakta olan şey tam da budur: foton dalgaları yüzeyde birbirleriyle etkileşir. Gözlemci olmasa da, geometri uygunsa, foton kendisiyle etkileşebilir. Bu etkileşim dalga fonksiyonunu baskılar ve odaklanmayı zorunlu kılar. Geometri yeterlidir; bir bilinç şart değildir. — — — Dördüncü Akıl Deneyi: SDFT ile Yeniden Şimdi aynı deneyi farklı bir teorik çerçeveden, SDFT (Şen'in Baskın Akış Teorisi) perspektifinden yeniden kuralım. SDFT'ye Göre Foton SDFT'ye göre foton bir dalgadır. Foton dalgaları yansıtıcı yüzeye çarptığında, yansıyan foton kendisiyle etkileşime girer. Bu etkileşim dalga fonksiyonunu baskılar ve dalgayı toparlar. Klasik kuantum literatürü bu durumu "dalga fonksiyonunun çöküşü, parçacık formu" olarak tanımlar. SDFT ise bunu farklı şekilde açıklar: olan şey baskılanmış dalgadır, çökmüş değil; toparlanmış. Baskılanmanın Süresi ve Yoğunluk Foton çanaktan çıktığında baskılanmış haldedir: toparlanmış, parçacık benzeri davranıyor. Bu hal bir süre korunur. Merkezdeki foton yoğunluğu yüksekse, fotonlar arası etkileşim güçlü kalır ve baskılanma devam eder. Dış katmanlardaki fotonlar önce dalga doğasına dönüşüp ayrılmaya başlar; bu ayrılma içe doğru kademeli ilerler. Hacim genişledikçe yoğunluk düşer, etkileşim zayıflar, baskılanma çözülür. Işın demeti bu yüzden koni gibi davranır: merkezde yoğun ve baskılı, dışarıya doğru kademeli olarak dalga doğasına dönen bir yapı. Dağılma ani değil, içten dışa açılan bir süreçtir. Laboratuvar Uyumu: Bessel ve Airy demetleri üzerine yapılan deneylerde, bu özel geometrik yapıdaki ışık demetlerinin yollarına çıkan engelden sonra kendi formlarına geri döndüğü gözlemlendi (self-healing). Dış halkalardan gelen dalga yapısının merkezi sürekli beslemesi, SDFT'nin "merkezdeki yoğunluk baskılanmayı korur, dış katmanlar önce çözülür" mekanizmasıyla uyumludur. (Siviloglou ve ark., Science, 2007) Fotonlar Etkileşebilir mi? Klasik fizikte "fotonlar birbiriyle etkileşmez" kuralı uzun süre geçerli sayıldı. Ancak 2013 ve 2018 yıllarında MIT ve Harvard Üniversitesi'nden bir ekip (Mikhail Lukin ve Vladan Vuletic önderliğinde), fotonları aşırı soğutulmuş rubidyum gazı içinden geçirdi. Fotonların birbirini itmek yerine ikili ve üçlü paketler oluşturduğu, adeta kütle kazanmış gibi birlikte hareket ettiği gözlemlendi. SDFT Bağlantısı: Bu, fotonların uygun bir ortamda birbirlerinin davranışını etkileyebildiğinin doğrudan kanıtıdır. Işık demetinin sütun gibi ilerlemesi, bu içsel etkileşimin bir yansıması olarak değerlendirilebilir. (Nature, 2013; Science, 2018) Gözlemci Paradoksunun Çözümü O halde dalga fonksiyonunu çökerten, gözlemcinin varlığı değildir. Gözlemci ile olan etkileşimdir. Bu etkileşim, gözlemcinin gönderdiği fotondur ya da kullandığı radyo dalgasıdır. Foton, gözlemci olmasa dahi, uygun geometrik koşulda kendisiyle etkileşip dalga fonksiyonunu baskılayabilir. Yeter ki geometrik ortam uygun olsun. Ne bir olasılık bulutu vardır, ne gözlemcinin bilinci bir şeyi değiştirir. — — — Sonuç Bu dört akıl deneyi boyunca yaptığımız şey şudur: Atomları etkileşimli ve etkileşimsiz kılarak, dalga ve parçacık modellerini sınayarak, gözlemciyi devreye sokup çıkararak, ışığın doğasına dair her klasik açıklamanın bir noktada yetersiz kaldığını gösterdik. Her model bir şeyi açıklıyor, ama bir başka şeyi dışarıda bırakıyor. Parçacık modeli yüzey temasını açıklayamıyor. Dalga modeli odaktan sonraki düzeni açıklayamıyor. Bilinç-merkezli kuantum yorumu ise ölçüm eyleminin fiziksel içeriğini göz ardı ediyor. SDFT bu boşluğu mekanizma ile kapatır: foton dalgadır, etkileşim onu toparlar, geometri yeterlidir. Gözlemci bir bilinç değil, bir etkileşimdir. Bu önerme artık yalnızca bir düşünce deneyi değil; modern laboratuvar bulgularıyla uyumlu bir mekanik açıklamadır. Belki de ışık, tıpkı sorduğumuz sorular gibi, aradadır. Ne burada, ne orada. Hem burada, hem orada. Ve bu "aradalık", kaçınılması gereken bir muğlaklık değil, mekani
Kuantum Hata Düzeltme Entegrasyonu ile Grover Saldırılarına Direnen Hibrit Simetrik Şifreleme Yaklaşımı Hibrit şifreleme yaklaşımı kuantum hata düzeltme entegrasyonu ve grover saldırılarına karşı direnç göstermektedir. Gelişen kuantum hesaplama yöntemleriyle kriptografik sistemlerin güvenliğini arttırmak için yenilikçi hesaplama yöntemleri geliştirilmiştir.Kuantum algoritması olan grover algoritması geleneksel simetrik şifreleme yöntemlerini tehdit ettikçe kuantum hata düzeltmeyi içeren hibrit şifreleme yöntemleri geliştirilmesi giderek önemli hale gelmiştir. Bu yaklaşımla hassas verilerin korunması kuantum tehtidlerinin oluşturduğu diğer güvenlik açıklarını ele almak için simetrik ve asimetrik şifreleme yöntemlerinin birleşim yöntemleri kullanılmaktadır. Hibrit simetrik şifreleme çalışma prensibi simetrik bir anahtarın verilerin büyük bir kısmını şifrelediği ve asimetrik sistemin bu simetrik anahtarı ilettiği çift katmanlı bir mekanizma kullanır. Kuantum hata düzeltme tekniklerine entegre ederek bu yöntem şifrelenmiş verilerin iletim sırasında hatalara ve saldırılara karşı bütünlüğünü korumayı amaçlar ve bu durum modern iletişim altyapılarının güvenliğini sağlamada kritik önem taşır.Bu tür gelişmeler yalnızca gizliliği ve verimliliği sağlamakla kalmaz aynı zamanda kriptografik sistemlerin kuantum teknolojilerine hakim olduğu bir sistem sağlar.Bu hibrit yaklaşım önemli düzeydeki etkileri gelişmiş güvenlik önemlerinin alınmasına olanak sağlayarak , siber güvenlik alanında kuantum hesaplama zorluklarına uyum sağlama konusunda artan ihtiyaçlara yanıt sunar.Dünya çapındaki kurumlar Grover algoritmasının etkilerini ve yerleşik şifreleme standartlarına yönelik potansiyel risklerini araştırırken kuantum hata düzeltmenin hibrit şifreleme çözümlerine entegrasyonu veri güvenliğini korumak için proaktif bir önlem olarak görülmektedir. Bu değişimler özellikle geleneksel ve kuantum dirençli metodojiler arasındaki kriptografik uygulamaların geleceği hakkında önemli tartışmalara yol açmaktadır. Alanda yapılan önemli çalışmalar bu hibrit sistemlerin uygulanmasına, anahtar boyutlarında gerekli ayarlamalara ve kuantum sonrası kriptografik çözümlere geçişe odaklanmaktadır. Kuruluşların bu teknolojileri entegre etmesi için klasik ve kuantum teknolojilerinin getirdiği tehditlere dayanabilen güvenli ve ölçeklenebilir kriptografik çerçevelerin geliştirilmesinin araştırmalar için kritik öneme sahiptir.
Bu çalışmada, dış statik elektrik ve manyetik alanın Rosen-Morse kuantum kuyusundaki temel durumla ilişkili hidrojenik donor safsızlık atomunun bağlanma enerjisi üzerindeki etkisi teorik olarak etkin kütle yaklaşımında varyasyonel bir yöntem kullanılarak araştırılmıştır. Bu yapıdaki safsızlıkla ilişkili doğrusal olmayan optik özellikler, kompakt yoğunluklu matris yaklaşımı kullanılarak hesaplanmıştır. Doğrusal olmayan optik özelliklerin sayısal sonuçları, merkezi donor safsızlığı için statik elektrik ve manyetik alanın iki farklı değeri için gelen foton enerjisinin fonksiyonları olarak sunulmuştur. Ayrıca, hidrojenik donorsafsızlığının bağlanma enerjisi, statik elektrik ve manyetik alanın bir fonksiyonu olarak gösterilmiştir. Sonuç olarak, yapının doğrusal olmayan optik özelliklerinin, donor atomunun varlığından ve statik elektrik ve manyetik alanların büyüklüğünden önemli ölçüde etkilendiği bulunmuştur.