Door gebruik te maken van superpositie en verstrengeling kunnen quantumcomputers en quantumnetwerken taken verrichten die met de huidige ICT gebaseerd op ‘klassieke’ bits niet mogelijk zijn. Maar hoe maak je eigenlijk een quantumcomputer? Is er maar één manier? En wat zijn de fysische bouwstenen? In dit artikel geven we een overzicht van architecturen van een quantumcomputer en van mogelijke implementaties, beschrijven we de state-of-the-art en speculeren we wanneer de eerste quantumcomputer het licht zal zien.
Het belangrijkste onderwerp van dit boek is een puur wiskundig model van de fysieke werkelijkheid. Het boek fungeert als een overzicht van het Hilbert Book Model project. Het project betreft een goed gefundeerd, puur wiskundig model van fysische realiteit. Het project berust op de overtuiging dat de fysieke werkelijkheid zijn eigen soort van wiskunde bezit en dat deze wiskunde de uitbreiding van het fundament tot meer gecompliceerde niveaus van de structuur en het gedrag van de fysieke werkelijkheid begeleid en inperkt. Dit resulteert in een model dat meer en meer lijkt op de fysieke werkelijkheid die mensen kunnen observeren. Het boek behandelt verschillende onderwerpen die rechtstreeks verband houden met het hoofdonderwerp. Het boek introduceert nieuwe fysica en nieuwe wiskunde. De geselecteerde aanpak resulteert in een zichzelf creerend model dat de zienswijze van een schepper en een veel beperktere waarnemersweergave biedt. Waarnemers krijgen hun informatie via het dynamische veld dat natuurkundigen hun universum noemen. Waarnemers krijgen alleen historische informatie. De schepper overziet het hele model. De meeste fysieke theorieen bieden alleen de visie van de waarnemer.
Het onderzoek beschreven in dit proefschrift is erop gericht kleurencentrumdefecten in siliciumcarbide met interessante eigenschappen te identificeren en karakteriseren. Deze experimenten waren volledig optisch, waarbij we lasers gebruikten met instelbare golflengtes. Mogelijke toepassingen voor deze defectsystem bestaan in bijvoorbeeld kwantumcommunicatie op lange afstand en (bio) sensors. We ontdekten dat ensembles van molybdeen vervuilingsatomen in SiC de geschikte elektronische en magnetische eigenschappen voor dergelijke qubit toepassingen hebben. Daarbij hebben we spinrelaxatietijden van langer dan secondes gemeten op lage temperaturen. We onderzochten ook het optreden van electromagnetically induced transparency (EIT) in divacancy defect ensembles. Dit kwantumfysische fenomeen zou het mogelijk maken om enkele fotonen op te slaan in een materiaal. In vaste stoffen treedt echter vaak een spreiding op van de waarden van bepaalde materiaaleigenschappen. Deze inhomogeniteiten verhinderen normaal gesproken het tot stand komen van EIT. Wij bestudeerden juist hoe dit probleem succesvol uit de weg te gaan is. Verder hebben we onder de loep genomen of SiC in te zetten is als platform voor geïntegreerde optische toepassingen die gemakkelijk te combineren zijn met de bestaande halfgeleiderarchitectuur. Om dit te bereiken hebben we een nieuwe structuur gemaakt van een kristallijne golfgeleider van siliciumcarbide. Hierbij maakten we gebruik van lagen met verschillende elektronische dotering om zichtbaar en infrarood licht in te sluiten in het materiaal.